ეს არის უდაბნოს ბორცვების განცდა, რომ არის საკმარისი ადგილი და დრო.
(This is the sense of the desert hills, that there is room enough and time enough.)
ციტატა ლამაზად ასახავს უდაბნოს ლანდშაფტის ვრცელ და მშვიდ არსს, ხაზს უსვამს სივრცის გრძნობას როგორც ფიზიკურად, ასევე დროებით. სამყაროში, რომელსაც ხშირად ჩქარობს და შეზღუდულია შეზღუდვები, უდაბნო დგას მშვიდი სიმრავლის სიმბოლოდ - სადაც სივრცე უამრავია და დრო თითქოს უსასრულოდ იწელება. თავისუფლების ეს გრძნობა საშუალებას აძლევს ინდივიდებს სუნთქვა, ასახვა და გარემოსთან ღრმად დაკავშირება. ის იწვევს გონებამახვილობასა და მოთმინებას, რაც მიუთითებს იმაზე, რომ ზოგჯერ უდიდესი სიცხადე მოდის უზარმაზარ, ღია გარემოში ჩაძირვისგან, რაც ხელს უწყობს ინტროსპექციის განვითარებას. უდაბნოს სიმშვიდე ხელს უწყობს აწმყო მომენტის ღრმა ცნობიერებას, შეგვახსენებს, რომ სიმრავლე მხოლოდ მატერიალურ სიმდიდრეს კი არ ეხება, არამედ გამოცდილების სიმდიდრესა და გაგების ნელ განვითარებას. ასეთი პეიზაჟები ემსახურება როგორც ცხოვრებისეული მოგზაურობის მეტაფორას, რაც გვამხნევებს, ვაფასებთ ჩვენსა და გარემოებებში არსებული ფართო შესაძლებლობებს. კულტურული გაგებით, უდაბნო შეიძლება იყოს გამძლეობისა და სიმშვიდის სიმბოლო, რომელიც ასწავლის მოთმინებას უბედურების დროს. ის გვიბიძგებს ვიფიქროთ იმაზე, თუ რამდენად ხშირად გადატვირთულია ჩვენი ცხოვრება გადაუდებობით, ხოლო ბუნება ნაზად გვახსენებს, რომ ნამდვილი ზრდა და მნიშვნელობა ხშირად ხდება მაშინ, როდესაც ჩვენ საკმარისად შენელდება, რომ შევამჩნიოთ ჩვენს ირგვლივ ვრცელი სილამაზე. საბოლოო ჯამში, ეს ციტატა საუბრობს სივრცის დაფასებაზე - როგორც ფიზიკურ, ასევე გონებრივ - და დროის ხელმისაწვდომობის აღიარების მნიშვნელობაზე საკუთარი თავის და ჩვენს გარშემო სამყაროს შესასწავლად და გასაგებად.
