ომი საუკეთესო ბარბაროსობაა.
(War is at its best barbarism.)
ეს ციტატა ასახავს ომის სასტიკ რეალობას და ხაზს უსვამს იმას, რომ ვითომცდა „საუკეთესო“ მომენტებშიც კი ომი ავლენს ადამიანის ბუნების პირველყოფილ და ველურ ასპექტებს. ომი, ტექნოლოგიის, სტრატეგიისა და დიპლომატიის მიღწევების მიუხედავად, ხშირად ამცირებს ადამიანებს ყველაზე ძირითად ინსტინქტებამდე - აგრესია, განადგურება და ტანჯვა. როდესაც განვიხილავთ ფრაზას „საუკეთესო ბარბაროსობაზე“, ის ვარაუდობს, რომ ომის ყველაზე ორგანიზებული და სტრატეგიული ფორმებიც კი ფუნდამენტურად არის დაფუძნებული ქაოსსა და სისასტიკეში. ეს გაცნობიერება იწვევს კონფლიქტის მორალურ მოსაზრებებს და ცივილურობის თხელ ფენას, რომელიც ხშირად ფარავს ძალადობას. ის ხაზს უსვამს პარადოქსს, რომ ომი, რომელიც ხშირად განიხილება, როგორც ძალისა და ეროვნული სიამაყის საზომი, აუცილებლად მოიცავს დეჰუმანიზაციას, უდანაშაულობის დაკარგვას და მორალურ კომპრომისს. ისტორიულად, ჯარისკაცების და მშვიდობიანი მოქალაქეების ისტორიები ასახავს ტანჯვასა და ნგრევას, რაც აშორებს გმირობის ცნებებს, რათა გამოავლინოს საშინელი სიმართლე: რომ ომი, მიუხედავად მისი გამართლებისა, გარდაქმნის საზოგადოებებსა და ინდივიდებს ღრმა და ხშირად შეუქცევადი გზებით. ეს ფრაზა გამაფრთხილებელ შეხსენებას ემსახურება, რომ უნიფორმების, სტრატეგიებისა და ოფიციალური ისტორიების მიღმა, ომი რჩება ბარბაროსობის გამოხატულებად, რომელიც ემორჩილება ადამიანის ბუნების ბნელ მხარეებს. ეს შეხედულება გვიბიძგებს ეჭვქვეშ დავაყენოთ ომის განდიდება და ვეძიოთ მშვიდობიანი გადაწყვეტილებები, რომლებიც თავიდან აიცილებთ დესტრუქციულ ხარჯებს, რომლებიც იარაღების გაჩუმების შემდეგ დიდხანს რჩება. ეს მოუწოდებს კაცობრიობას აღიაროს კონფლიქტის ველური ფესვები და იბრძოლოს ურთიერთგაგების, თანაგრძნობისა და დიპლომატიისკენ, როგორც დავების გადაჭრის საშუალებად, ვიდრე ბარბაროსობაში ჩავარდნას.
