როდესაც საქმეს აჭიანურებთ, დიდი ალბათობით ნებას დართავთ გონებას. ეს გაძლევს უკეთეს შანსს, რომ გადააბრკოლო უჩვეულო ნიმუშებზე და აღმოაჩინო მოულოდნელი ნიმუშები.
(When you procrastinate, you're more likely to let your mind wander. That gives you a better chance of stumbling onto the unusual and spotting unexpected patterns.)
** გაჭიანურებას ხშირად უარყოფითად განიხილავენ, როგორც დავალების დაგვიანებას ან თავის არიდებას. თუმცა, ეს ციტატა ხაზს უსვამს პოტენციურ ვერცხლის ხაზს: როდესაც ვაჭიანებთ, ჩვენი გონება მიდის მიდრეკილებით, რამაც შეიძლება უნებლიედ მიგვიყვანოს კრეატიულ შეხედულებებთან და ინოვაციურ ნიმუშებამდე, რომლებიც სხვაგვარად შეიძლება გამოგვრჩეს. აქ გადამწყვეტ როლს თამაშობს ტვინის ნაგულისხმევი რეჟიმის ქსელი, რომელიც აქტიურდება დასვენებისა და თავისუფალი აზროვნების პერიოდში. ფსიქიკური ხეტიალის ამ მომენტებში ქვეცნობიერი კავშირები იქმნება, იდეები ცნობიერი ცნობიერების ზედაპირის ქვეშ აღმოიფხვრება. ეს იმაზე მეტყველებს, რომ მიზანმიმართული შესვენების ან დროდადრო გაჭიანურების მიცემას შეუძლია ხელი შეუწყოს შემოქმედებითობას და პრობლემის გადაჭრის უნარს. იმის ნაცვლად, რომ საკუთარი თავი გავაკრიტიკოთ დავალებების დაგვიანებისთვის, ჩვენ შეგვიძლია მივიჩნიოთ ეს მომენტები, როგორც გონებრივი კვლევის შესაძლებლობა. ასეთი მიდგომა ხელს უწყობს პროდუქტიულობისადმი უფრო ემპათიურ პერსპექტივას, იმის აღიარებით, რომ ჩვენი ყურადღების გაფანტვის მომენტები არ არის უბრალო სიზარმაცე, არამედ სასიცოცხლო პროცესები, რომლებსაც შეუძლიათ გააძლიერონ ჩვენი გაგება და ინოვაცია. მოხეტიალე გონების ჩახუტებამ შეიძლება ასევე შეამსუბუქოს გარკვეული ზეწოლა, რომ ყოველთვის პროდუქტიული იყოთ, რაც ხსნის ადგილს მოულოდნელი აღმოჩენებისთვის, რომლებიც ხშირად მოდის უსაქმურ მომენტებში. ეს ემთხვევა ბევრ შემოქმედებით და მეცნიერულ მიღწევას, რომელიც ისტორიულად მიღწეულ იქნა მოდუნებული აზროვნების პერიოდებში. ამიტომ, გონივრული გაჭიანურების ან არასტრუქტურირებული შეფერხების ინტეგრირება ჩვენს რუტინაში შესაძლოა სასარგებლო იყოს პოტენციალის გასახსნელად, რომელსაც მხოლოდ სტრუქტურირებული ძალისხმევა ვერ მიაღწევს.** ---ადამ გრანტი---
