Deze analogie schetst een levendig beeld van de complexe en dynamische aard van zwarte gaten. Vaak gezien als eenvoudige kosmische leegten of mysterieuze punten met een oneindige dichtheid, herbergen zwarte gaten feitelijk een rijkdom die een weerspiegeling is van bekende terrestrische landschappen: bergen, valleien en oceanen. Door de verwrongen ruimtetijd rond een zwart gat te vergelijken met de lucht die ronddraait in een tornado, benadrukt het citaat de intense en chaotische zwaartekrachteffecten die optreden nabij de gebeurtenishorizon en de singulariteit. De wervelende ruimtetijd suggereert dat zwarte gaten geen statische entiteiten zijn, maar dynamische gebieden met ingewikkelde interne structuren en gedragingen. Dit perspectief helpt zwarte gaten te demystificeren, waardoor hun complexe fysica beter herkenbaar wordt via bekende beelden. Het duidt ook op de mogelijkheid dat zwarte gaten lagen of kenmerken kunnen bezitten die nog niet volledig begrepen kunnen worden, mogelijk met regio’s die zich anders gedragen afhankelijk van de energie en materie die ermee interageren. Bovendien onderstreept het beschrijven van de ruimte om hen heen als 'wervelend' de turbulente omgeving die ontstaat wanneer materie naar binnen wordt getrokken, verwarmd en mogelijk accretieschijven vormt voordat ze de waarnemingshorizon overschrijden. Deze analogie wekt nieuwsgierigheid naar de interne structuur van zwarte gaten, die nog steeds een van de meest intrigerende grenzen in de moderne astrofysica is. Het begrijpen van deze kosmische reuzen helpt ons niet alleen de fundamentele werking van het universum te begrijpen, maar verlegt ook de grenzen van onze kennis over zwaartekracht, kwantummechanica en de aard van de ruimtetijd zelf.