Het enige wat ik vraag is om boven de dorre woestenij van gebrek te worden gehouden.
(All I ask is to be held above the barren wastes of want.)
Deze aangrijpende zin drukt een diep verlangen uit naar verlichting van lijden en ontbering. Het benadrukt het menselijk verlangen naar veiligheid, comfort en waardigheid te midden van ontberingen. De beeldspraak van 'boven de dorre woestenij gehouden worden' roept een gevoel van toevlucht en verheffing boven ontberingen op, en benadrukt hoe essentieel het is om zelfs in sombere omstandigheden hoop en stabiliteit te vinden. Een dergelijk sentiment vindt universeel weerklank en weerspiegelt de behoefte aan compassie en steun in tijden van wanhoop.
