Ik gebeurt namelijk op mijn gemak bij de Michael Laskis van deze wereld, met degenen die buiten leven in plaats van in, degenen in wie het gevoel van angst zo acuut is dat ze zich tot extreme en gedoemde verplichtingen wenden; Ik weet iets over mezelf en waardeer de uitgebreide systemen waarmee sommige mensen erin slagen om de leegte te vullen, alle opiaten van de mensen te waarderen, of ze nu net zo toegankelijk zijn als alcohol en heroïne en promiscuïteit of zo moeilijk te komen als geloof in God of geschiedenis.
(As it happens I am comfortable with the Michael Laskis of this world, with those who live outside rather than in, those in whom the sense of dread is so acute that they turn to extreme and doomed commitments; I know something about dread myself, and appreciate the elaborate systems with which some people manage to fill the void, appreciate all the opiates of the people, whether they are as accessible as alcohol and heroin and promiscuity or as hard to come by as faith in God or History.)
Joan Didion reflecteert op de aard van individuen zoals Michael Laskis, die bestaan aan de franjes van de samenleving, gedreven door een diep gevoel van angst. Ze drukt haar begrip en troost uit met degenen die extreme verplichtingen creëren in een poging om met hun angsten en existentiële nietig om te gaan. Didion erkent haar eigen ervaringen met angst en erkent de verschillende manieren waarop mensen troost zoeken, hetzij door stoffen zoals alcohol en heroïne of door meer ongrijpbare bezigheden zoals geloof.
Deze contemplatie onthult een diepgaand inzicht in de menselijke conditie en de lengte waaruit individuen zullen gaan ontsnappen aan hun innerlijke onrust. Didion's waardering voor deze coping -mechanismen, ongeacht hun aard, onderstreept een breder commentaar op de complexiteit van menselijke emoties en de diverse paden die mensen nemen op zoek naar betekenis en verlichting van angst.