Wat de literaire cultuur betreft, fascineert het mij dat deze zo veerkrachtig is gebleken tegenover de Unie. Wanneer bijvoorbeeld T.S. Eliot wilde in deze landen dichter worden. Niet als Engelse dichter, maar als Anglian dichter.
(As regards literary culture, it fascinates me that it has been so resilient to the Union. For example, when T.S. Eliot wanted to become a poet in these lands, it wasn't as an English poet, it was an Anglian poet he wanted to be.)
Dit citaat benadrukt de blijvende kracht van culturele en literaire identiteiten die politieke unies overstijgen. Het benadrukt dat artistieke en literaire aspiraties vaak hun unieke regionale identiteit behouden, zelfs binnen grotere politieke entiteiten zoals de Unie. TS Eliots verlangen om erkend te worden als een Engelse dichter en niet alleen als een Engelse dichter weerspiegelt een diep gevoel van regionale trots en culturele onafhankelijkheid. Deze veerkracht onderstreept hoe culturele identiteit politieke veranderingen kan overleven en kan dienen als een essentiële basis voor het individuele en collectieve zelfgevoel te midden van bredere eenwordingen.
