Beschouw ze allebei, de zee en het land; En vind je geen vreemde analogie met iets in jezelf? Want zoals deze afschuwelijke oceaan het groene land omringt, dus in de ziel van de mens ligt er een insulaire tahiti, vol vrede en vreugde, maar omvat door alle verschrikkingen van het halfbekende leven. God houd u! Duw niet uit dat eiland, u kunt nooit terugkeren!
(Consider them both, the sea and the land; and do you not find a strange analogy to something in yourself? For as this appalling ocean surrounds the verdant land, so in the soul of man there lies one insular Tahiti, full of peace and joy, but encompassed by all the horrors of the half known life. God keep thee! Push not off from that isle, thou canst never return!)
Dit citaat van de "Moby-Dick" van Herman Melville presenteert een levendige metafoor die de oceaan en het land vergelijkt met de innerlijke werking van de menselijke ziel. De oceaan vertegenwoordigt de chaotische en soms angstaanjagende aspecten van het leven, terwijl het land een sereen en vredig innerlijk heiligdom symboliseert. Net zoals het land is omgeven door de uitgestrekte en onvoorspelbare zee, heeft elke persoon een rustig deel in zich, afgeschermd van de onrust van de externe wereld.
Mystificerend suggereert Melville dat men voorzichtig moet zijn met het wegnemen van dit innerlijke heiligdom. Door dit te doen, is er het risico het vermogen te verliezen om terug te keren naar die staat van vrede en vreugde. Deze reflectie op de dualiteit van het menselijk bestaan daagt lezers uit om evenwicht te zoeken, door de omringende chaos te navigeren zonder hun innerlijke rust op te offeren.
