Extreme wetgeving is vaak extreem onrecht.
(Extreme law is often extreme injustice.)
Dit citaat van Terence benadrukt een fundamentele paradox binnen juridische en maatschappelijke systemen. Wetten zijn traditioneel ontworpen om orde, rechtvaardigheid en stabiliteit binnen een gemeenschap te bevorderen. Wanneer wetten echter buitensporig hard of rigide worden of worden gehandhaafd zonder na te denken over individuele omstandigheden, kunnen ze leiden tot uitkomsten die inherent onrechtvaardig zijn. De zinsnede suggereert dat een al te strikte of compromisloze toepassing van het recht situaties kan opleveren waarin de straf of het gevolg veel groter is dan de oorspronkelijke onrechtmatige daad, waardoor de beginselen van eerlijkheid en billijkheid worden geschonden die zij juist moeten hooghouden. In de praktijk kan dit worden waargenomen in bestraffende rechtssystemen waar draconische straffen worden opgelegd zonder rekening te houden met opzet, berouw of rehabilitatiepotentieel. Dergelijke gevallen veroorzaken vaak maatschappelijke schade doordat ze wrok, ongelijkheid en verlies van vertrouwen in rechtsinstellingen bevorderen. Omgekeerd zet het ook aan tot nadenken over het belang van het balanceren van wetshandhaving met compassie en wijsheid. Een rechtvaardig rechtssysteem moet niet alleen wetten handhaven, maar deze ook interpreteren en handhaven op manieren die rekening houden met de menselijke complexiteit en morele nuance. Naarmate samenlevingen evolueren, blijft de uitdaging om wetten voortdurend te hervormen, zodat ze de gerechtigheid dienen in plaats van instrumenten van onderdrukking te worden onder het mom van legaliteit. Het begrijpen van de gevaren van extreme juridische maatregelen onderstreept de noodzaak van een humane, flexibele aanpak die prioriteit geeft aan ethische overwegingen en de waardigheid van individuen boven het louter naleven van regels. Het citaat herinnert ons eraan dat het recht, wanneer het tot het uiterste wordt doorgevoerd, kan afwijken van zijn fundamentele doel, namelijk het dienen van gerechtigheid, en in plaats daarvan zelf een instrument van onrecht kan worden.