Graff had Ender geïsoleerd om hem te laten worstelen. Om hem te laten bewijzen dat hij niet competent was, maar dat hij veel beter was dan alle anderen. Dat was de enige manier waarop hij respect en vriendschap kon winnen. Het maakte hem tot een betere soldaat dan hij anders ooit zou zijn geweest. Het maakte hem ook eenzaam, bang, boos en wantrouwend. En misschien maakten die eigenschappen hem ook tot een betere soldaat.
(Graff had isolated Ender to make him struggle. To make him prove, not that he was competent, but that he was far better than everyone else. That was the only way he could win respect and friendship. It made him a better soldier then he would ever have been otherwise. It also made him lonely, afraid, angry, untrusting. And maybe those traits, too, made him a better soldier.)
Het personage Graff in "Ender's Game" isoleert Ender opzettelijk om een uitdagende omgeving te creëren die hem dwingt om boven zijn leeftijdsgenoten uit te blinken. Ondanks de ontberingen is deze strategie erop gericht de capaciteiten van Ender te vergroten en ervoor te zorgen dat hij respect en acceptatie verdient, wat hij misschien niet zou bereiken door simpelweg competent te zijn. Deze methode verandert Ender uiteindelijk in een superieure soldaat vergeleken met wat hij in een andere sociale omgeving had kunnen worden.
Dit isolement eist echter een zware emotionele tol van Ender, wat leidt tot gevoelens van eenzaamheid, angst en woede. Deze negatieve emoties dragen bij aan een gebrek aan vertrouwen in anderen, maar dienen ook om zijn vaardigheden als soldaat aan te scherpen. Het roept de vraag op of de offers die in naam van uitmuntendheid worden gebracht de persoonlijke worstelingen waard zijn die met zo’n intense druk gepaard gaan.
