Ik zat gewoon het langst in zo'n ontkenning in mezelf, alleen maar vanwege de plek waar ik ben opgegroeid. Het was bijvoorbeeld niet gebruikelijk. Ik kende niemand die homo was. Ik denk dat ik op de middelbare school een homovriend had en die kwam zelfs nooit uit de kast. Het was gewoon alsof we het allemaal gewoon wisten.
(I just, I was in such denial within myself for the longest time, just because of the place I grew up in. Like, it wasn't common. I didn't know anybody that was gay. I think I had one gay friend in high school and she never even, like, came out. It was just, like, we all just knew.)
Dit citaat geeft de diepgaande strijd weer van het in het reine komen met de eigen identiteit in een omgeving die diversiteit zelden erkent of accepteert. Het benadrukt het isolement en het onuitgesproken begrip dat kan bestaan in dergelijke gemeenschappen, waar blootstelling en acceptatie beperkt zijn, waardoor zelfacceptatie een complexe reis wordt. De ervaring van de spreker vindt weerklank bij velen die in soortgelijke omstandigheden leven, waarbij het belang van veilige ruimtes en openheid voor persoonlijke groei en authenticiteit wordt benadrukt.
