Ik zeg, sa! Sorry dat ik je lastig val om van je dikke billen af te komen en een arme gel eruit te helpen! Ik zou niet geholpen hebben als je het niet nodig had gehad. Je deed het goed in je eentje totdat het ongedierte begon met bedrog. Dottie stuiterde op haar voetpoten, haar grote oren stonden rechtop. Ik weet het, sa! De oude blighters wisten niet dat ze hen raakten! Lord Brocktree verborg een glimlach.
(I say, sah! Sorry to trouble you to get off your big fat bottom and help a poor gel out! I would not have helped if you hadn't have needed it. You were doing well on your own until the vermin started trying to use trickery. Dottie bounced on her footpaws, her large ears stand up straight. I know, sah! The bally old blighters didn't know wot hit 'em! Lord Brocktree hid a smile.)
Dottie drukt haar frustratie en sarcasme uit jegens iemand die volgens haar niet behulpzaam is, en spoort hen aan om op te staan en haar te helpen, ondanks hun eerdere passiviteit. Ze gelooft dat ze het zonder het bemoeizuchtige ongedierte prima op zichzelf hadden kunnen redden. Dottie's energieke houding onderstreept haar enthousiasme om de uitdagingen waarmee zij worden geconfronteerd het hoofd te bieden.
Lord Brocktree kan niet anders dan glimlachen om de pittige opmerkingen van Dottie. Haar zelfvertrouwen komt naar voren als ze vertelt over de effectiviteit van hun inspanningen tegen de aanvallers, waarbij ze trots is op hun capaciteiten. Deze interactie weerspiegelt een thema van kameraadschap en veerkracht in het licht van tegenspoed, terwijl beide personages zich verenigen tegen hun gemeenschappelijke vijanden.
