Het lachen ging maar door, als zonlicht en steen, ook al deden de mensen die lachten dat niet.
(Laughter went on and on, like sunlight and stone, even if the human beings who laughed did not.)
In Robin McKinley's boek 'Chalice' fungeert lachen als een krachtige metafoor, die de blijvende aard ervan suggereert in tegenstelling tot de vergankelijkheid van het menselijk leven. De uitdrukking impliceert dat lachen een bron van licht en veerkracht is, vergelijkbaar met zonlicht, en warmte en vreugde biedt, ongeacht de voorbijgaande aanwezigheid van mensen om ons heen. Dit benadrukt het idee dat lachen blijvende herinneringen en verbindingen kan creëren, die individuele momenten overstijgen.
Het citaat benadrukt hoe lachen, net als zonlicht en steen, een gewicht en duurzaamheid in de wereld heeft. Zelfs als de individuen die deze vreugdevolle momenten delen, vervagen, blijft het lachen zelf hangen, waardoor een gevoel van continuïteit en hoop ontstaat. Dit weerspiegelt de diepere thema's van de roman en laat zien hoe menselijke ervaringen en emoties een diepgaande impact kunnen hebben die lang standhoudt.
