Geen van de manieren waarop een magistraat wordt benoemd, verkiezing door het volk, het toeval van het lot, of het ongeluk van geboorte, biedt, voor zover wij kunnen zien, veel zekerheid dat hij wijzer is dan zijn buren.
(None of the modes by which a magistrate is appointed, popular election, the accident of the lot, or the accident of birth, affords, as far as we can perceive, much security for his being wiser than any of his neighbours.)
Dit citaat onderstreept de beperkingen van verschillende methoden die worden gebruikt om leiders te benoemen, zoals verkiezingen, loterijen of erfelijke titels. Het suggereert dat geen van deze werkelijk wijsheid of competentie garandeert die verder gaat dan die van gewone burgers. De nadruk ligt op de onvoorspelbaarheid van deugdzaam of wijs leiderschap uitsluitend gebaseerd op het selectieproces. Het zet aan tot nadenken over hoe we bestuurssystemen kunnen ontwerpen die bekwame leiders daadwerkelijk kunnen identificeren en bevorderen, in plaats van te vertrouwen op toeval of sociale status. Uiteindelijk daagt het ons uit om te overwegen welke kwaliteiten iemand echt kwalificeren om leiding te geven en hoe we die kwaliteiten beter kunnen waarborgen bij de door ons gekozen functionarissen.
