Wetenschap kan worden omschreven als de kunst van het systematisch oversimplificeren.
(Science may be described as the art of systematic over-simplification.)
De verklaring van Karl Popper biedt een diepgaand inzicht in de aard van wetenschappelijk onderzoek. Op het eerste gezicht lijkt de uitdrukking "systematische oververeenvoudiging" enigszins tegenstrijdig of negatief, aangezien vereenvoudiging in het algemeen vaak wordt gezien als een reductie waarbij belangrijke details worden weggelaten. Popper omschrijft deze oversimplificatie echter op suggestieve wijze als een kunst, die meesterschap en weloverwogen vakmanschap impliceert. In de enorme complexiteit van de natuurlijke wereld zou het vastleggen van elke nuance overweldigend zijn en uiteindelijk ineffectief voor begrip of manipulatie. De wetenschap probeert patronen, wetten en principes te identificeren die verschijnselen kunnen verklaren door te abstraheren en te generaliseren uit enorme gegevens, waardoor de complexiteit opzettelijk wordt ingekort tot beheersbare modellen. Deze selectieve focus maakt voorspelling, experimenten en technologische vooruitgang mogelijk. Het is door dit zorgvuldige snoeien van het oneindig ingewikkelde universum in begrijpelijke, herhaalbare kaders dat vooruitgang wordt geboekt. De term ‘systematisch’ benadrukt dat deze vereenvoudiging niet lukraak is, maar methodisch, en wordt beheerst door rigoureuze tests en verfijningen. Ik vind dit citaat nederig omdat het ons eraan herinnert dat, hoewel de wetenschap de menselijke vooruitgang aandrijft, de modellen ervan inherent vereenvoudigde versies van de werkelijkheid zijn en dus voorlopig. Dit nodigt uit tot voortdurende vragen en verbeteringen, in plaats van tot zelfgenoegzame acceptatie. Het benadrukt ook de creativiteit en intellectuele discipline die nodig zijn om vereenvoudiging en nauwkeurigheid in evenwicht te brengen. Wetenschap gaat niet over het vinden van ultieme waarheden, maar over het construeren van effectieve beschrijvingen die ons helpen navigeren en ingrijpen in de wereld. Door op deze manier ‘oververeenvoudiging’ te omarmen, worden realistische verwachtingen geschapen en wordt het dynamische, evoluerende karakter van wetenschappelijke kennis onderstreept.