De bewegingen die ik maak, kan ik onmogelijk onderdrukken, omdat ik op dat moment feitelijk het idee ben dat ik interpreteer, en uiteraard stel ik mij mijn spelers en toehoorders voor als in overeenstemming met mij. Ik weet natuurlijk dat mijn maniertjes veel besproken zijn.
(The movements which I make I cannot possibly repress because, at the time, I am actually the idea I am interpreting, and naturally I picture my players and auditors as in accord with me. I know, of course, that my mannerisms have been widely discussed.)
Dit citaat benadrukt de onafscheidelijkheid van echte expressie en persoonlijke interpretatie. Het suggereert dat wanneer iemand diep betrokken is bij zijn ideeën of emoties, zijn daden op natuurlijke wijze die innerlijke staat weerspiegelen, vaak ongeremd. De vermelding van het voorstellen van een publiek of gelijken in harmonie benadrukt het belang van authenticiteit en verbinding in communicatie of uitvoering. De erkenning van maniertjes die onder de loep worden genomen duidt op een bewust besef van uiterlijke verschijnselen, maar onderstreept tegelijkertijd dat ware expressie van binnenuit ontstaat en niet volledig kan worden gecontroleerd of onderdrukt.
