Er is geen moeilijkere taak dan ouderschap. Er bestaat geen menselijke relatie met zo'n potentieel voor grote prestaties en vreselijke destructiviteit, en ondanks alle deskundigen die erover schrijven, heeft niemand ook maar het geringste idee of een beslissing voor een bepaald kind juist, de beste of zelfs niet verschrikkelijk zal zijn. Het is een klus die simpelweg niet goed uitgevoerd kan worden.
(There is no harder job than parenting. There is no human relationship with such potential for great achievement and awful destructiveness, and despite all the experts who write about it, no one has the slightest idea whether any decision will be right or best or even not-horrible for any particular child. It is a job that simply cannot be done right.)
Ouderschap wordt vaak omschreven als een van de meest uitdagende rollen die iemand op zich kan nemen. Het is een unieke relatie die zowel significante positieve resultaten als ernstige negatieve gevolgen met zich meebrengt. Ondanks de enorme hoeveelheid beschikbare vakliteratuur blijft er een inherente onzekerheid bestaan bij het bepalen van de juiste keuzes voor ieder individueel kind. Elke beslissing kan variëren tussen gunstig en schadelijk, wat de complexiteit van het opvoeden van kinderen benadrukt.
Het idee dat ouderschap een taak is die nooit perfect kan worden uitgevoerd, duidt op een diep niveau van nederigheid dat van ouders wordt verlangd. De onvoorspelbaarheid van de ontwikkeling van een kind betekent dat zelfs goedbedoelde handelingen tot onbedoelde effecten kunnen leiden. Dit weerspiegelt het bredere thema in Orson Scott Card's 'Ender in Exile', waarin wordt benadrukt dat, hoewel ouders ernaar streven hun best te doen, ze moeten accepteren dat perfectie onbereikbaar is tijdens het ouderschapstraject.
