Wat ik proef, zei ik, lezen van mijn pagina, is wat ik me herinner uit mijn laatste Dorito, plus de chemicaliën die een beetje zoals die smaak zijn, en dan kan mijn gezoneerde geest die niet echt schelen hoe het eigenlijk smaakt. Herinnering, chemicaliën, bestemmingsplannen. Het is een magische combinatie. Al deze onderdelen vormen samen om een smaakstruc te maken waardoor ik de hele tas wil eten en dan misschien een andere tas. Heb je nog een tas? vroeg een skateboard -man, likend aan zijn vingers. NEE, zei ik. Concluderend, zei ik, een Dorito vraagt niets van jullie, wat het geweldige geschenk is. Het vraagt alleen dat u er niet bent.
(What I taste, I said, reading from my page, is what I remember from my last Dorito, plus the chemicals that are kind of like that taste, and then my zoned-out mind that doesn't really care what it actually tastes like. Remembering, chemicals, zoning. It is a magical combo. All these parts form together to make a flavor sensation trick that makes me want to eat the whole bag and then maybe another bag.Do you have another bag? asked a skateboard guy, licking his fingers.No, I said. In conclusion, I said, a Dorito asks nothing of you, which is its great gift. It only asks that you are not there.)
De passage reflecteert op de ervaring van het proeven van een Dorito, en benadrukt hoe geheugen, kunstmatige smaken en een afgeleid geest combineren om een uniek smaaksensatie te creëren. De verteller realiseert zich dat hun plezier niet voortkomt uit de chip zelf, maar eerder door de herinnering aan ervaringen uit het verleden en de chemicaliën die die sensaties nabootsen. Dit samenspel tussen het onthouden en uitzone vormt een dwingende reden om te genieten, en benadrukt hoe bekende smaken sterke verlangens kunnen oproepen voor meer.
De interactie met een skateboarder die op zoek is naar een andere tas versterkt het idee dat Doritos een zorgeloze verwennerij biedt - een die weinig aandacht of gedachte vereist. Dit aspect van de snack, zoals de verteller concludeert, is de ware charme: het vraagt niets van de eter maar om los te laten en te genieten van het moment, het vastleggen van de essentie van eenvoudig plezier zonder verantwoordelijkheid.
