Cytat ten głęboko rozróżnia dwie duchowe role – kapłana i szamana – podkreślając źródło ich władzy i ich związek z boskością. Księża są umieszczeni w ramach struktur społecznych; ich rola wyłania się przede wszystkim ze wspólnotowego uznania i formalnych święceń. Wykonują rytuały poświęcone bóstwom istniejącym we wspólnym kontekście kulturowym lub religijnym, podkreślając stabilność, tradycję i tożsamość zbiorową. Z drugiej strony szamani czerpią swoją duchową moc z osobistych doświadczeń psychologicznych, często obejmujących głęboko intymne spotkania z ich własnymi „znajomymi” lub spersonalizowanymi bóstwami. Odzwierciedla to bardziej subiektywne, być może nawet egzystencjalne podejście do duchowości, gdzie władza szamana jest raczej wewnętrzna i indywidualna niż narzucona z zewnątrz.

To rozróżnienie podkreśla ważne tematy dotyczące natury duchowości i religii. Podczas gdy ksiądz reprezentuje skodyfikowany, zinstytucjonalizowany wyraz wiary, szaman ilustruje empiryczne i transformacyjne aspekty osobistego doświadczenia religijnego. Zachęca także do refleksji nad dynamiką pomiędzy porządkiem wspólnotowym a indywidualnymi poszukiwaniami w życiu duchowym. Połączenie szamana z boskością jest płynne, ewoluuje i głęboko splecione z tożsamością osobistą i procesami psychologicznymi, kontrastując z trwałą i wspólnotową obecnością bóstwa kapłana.

Ta perspektywa zachęca do szerszego docenienia praktyk religijnych i wzywa nas do rozważenia, w jaki sposób autorytet duchowy może wyłonić się nie tylko z poparcia społecznego, ale z wewnętrznych podróży psychologicznych. Spostrzeżenie Josepha Campbella zachęca nas do rozpoznania różnorodnych ścieżek prowadzących do świętego doświadczenia i docenienia zarówno rytuałów społecznych, które łączą społeczności, jak i osobistych spotkań, które definiują indywidualne znaczenie.