Cytat ten podkreśla głęboką integrację duchowości z codzienną egzystencją. Dla wielu buddystów ścieżka nie ogranicza się do chwil spędzonych w świątyniach lub poduszkach medytacyjnych; zamiast tego przenika każdy aspekt ich dnia – od interakcji z innymi po myśli i intencje. Takie podejście promuje uważność, współczucie i świadomość jako stałych towarzyszy, przekształcając przyziemne czynności w możliwości duchowego wzrostu. Życie w ten sposób wymaga głębokiego zaangażowania w dostosowywanie swoich działań, słów i myśli do zasad buddyjskich, niezależnie od otoczenia. Odzwierciedla także przejście od postrzegania religii jako odrębnej, rytualnej praktyki do rozumienia jej jako kompleksowego stylu życia, który nieustannie ucieleśnia uważność i cnotę. Ta perspektywa zachęca praktykujących do kultywowania stanu świadomości, który nie jest przejściowy, ale trwały, wspierając wewnętrzny spokój pośród chaosu codziennego życia. Co więcej, zacierając granice między sacrum a świeckością, kładzie podwaliny pod bardziej harmonijną egzystencję, w której etyczne zachowanie i duchowa uważność są zjednoczone, a nie podzielone. Ostatecznie podejście to opowiada się za autentycznym życiem zgodnie ze swoimi wartościami duchowymi przez cały czas, zapewniając, że całe życie stanie się ciągłą, szczerą praktyką współczucia, mądrości i uważności – prawdziwie holistyczną ścieżką do oświecenia.