Bóg nie stworzył potworów. Potwory stworzyły się same.
(God didn't create monsters. Monsters created themselves.)
Ten skłaniający do myślenia cytat zachęca nas do refleksji nad naturą potworów i początkami zła. Sugeruje, że potwory nie są stworzone przez Boga, ale są wynikiem ludzkich działań, wyborów i okoliczności. W kontekście historii ludzkości i psychologii często przyglądamy się aktom przemocy, okrucieństwa i nienawiści i zastanawiamy się nad ich korzeniami. Cytat kwestionuje koncepcję wrodzonego zła, sugerując zamiast tego, że taka ciemność powstaje w nas samych, być może zrodzona ze strachu, traumy, zaniedbania społecznego lub niepowodzenia moralnego. Przypomina nam, że to, co społeczeństwo nazywa „potworami”, to często jednostki, które zostały ukształtowane przez środowisko lub przeszłe doświadczenia. Pomysł podkreśla osobistą odpowiedzialność, podkreślając, że destrukcyjne zachowania nie pojawiają się w próżni. Zamiast tego ewoluują poprzez złożoną interakcję wpływów i decyzji. Uznając to, możemy przenieść uwagę ze stygmatyzacji na zrozumienie i z kary na zapobieganie. Służy także jako moralne wezwanie do pielęgnowania współczucia, zajmowania się pierwotnymi przyczynami problemów społecznych i kultywowania świadomości tego, w jaki sposób nasze działania przyczyniają się do tworzenia ciemności. Uznanie, że potwory same się tworzą, podkreśla znaczenie empatii i potencjału zmian w każdym człowieku. Podsyca pogląd, że być może prawdziwe potwory nie rodzą się, ale są tworzone, i że dzięki świadomemu wysiłkowi ludzie posiadają moc zapobiegania lub gaszenia własnej ciemności. Ta perspektywa wzbogaca narrację na temat moralności, człowieczeństwa i zdolności do odkupienia, co głęboko rezonuje w konfrontacji ze złożoną naturą zła w naszym świecie.
