Graff odizolował Endera, żeby zmusić go do walki. Aby udowodnić, że nie jest kompetentny, ale że jest znacznie lepszy od wszystkich innych. Tylko w ten sposób mógł zdobyć szacunek i przyjaźń. Dzięki temu stał się lepszym żołnierzem, niż byłby kiedykolwiek w innym przypadku. To także uczyniło go samotnym, przestraszonym, złym i nieufnym. I może te cechy również uczyniły go lepszym żołnierzem.
(Graff had isolated Ender to make him struggle. To make him prove, not that he was competent, but that he was far better than everyone else. That was the only way he could win respect and friendship. It made him a better soldier then he would ever have been otherwise. It also made him lonely, afraid, angry, untrusting. And maybe those traits, too, made him a better soldier.)
Postać Graffa z „Gry Endera” celowo izoluje Endera, aby stworzyć wymagające środowisko, które zmusza go do przewyższania swoich rówieśników. Pomimo trudności strategia ta ma na celu wzmocnienie zdolności Endera i zapewnienie mu szacunku i akceptacji, czego być może nie osiągnie jedynie dzięki swoim kompetencjom. Ta metoda ostatecznie przekształca Endera w żołnierza lepszego w porównaniu z tym, kim mógłby się stać w innym otoczeniu społecznym.
Jednak ta izolacja wywiera na Enderze ciężkie żniwo emocjonalne, prowadząc do poczucia samotności, strachu i złości. Te negatywne emocje przyczyniają się do braku zaufania do innych, ale służą także wyostrzeniu jego umiejętności żołnierskich. Nasuwa się pytanie, czy poświęcenia w imię doskonałości są warte osobistych zmagań towarzyszących tak intensywnej presji.
