Martha Beck'in bu alıntısı, dış algı ile iç deneyim arasında derin bir ayrım sunuyor. "Güzellik bakanın gözündedir" deyimi, güzelliğin öznel olduğunu ve kişiden kişiye değiştiğini vurgulamak için yaygın olarak bilinmektedir. Ancak Beck, gerçek güzel olma duygusunun yalnızca başkalarının görüşlerine bağlı olmadığını vurgulayarak bu anlayışı derinleştiriyor; kişinin kendi zihninde gelişir. Bu, güzelliğin tanınması diğerlerinin algılarına bağlı olsa da, güzel hissetmenin gerçek duygusunun kendini kabullenme, güven ve kişisel zihniyetten ortaya çıktığına dair güçlendirici bir hatırlatmadır.

Genellikle dışsal doğrulamaya ve dış çekicilik standartlarına öncelik veren bir toplumda, bu alıntı odakta bir değişikliği teşvik ediyor. Güzel hissetmenin, başkalarının görüşleri ne olursa olsun elde edilebilecek içsel bir durum olduğu konusunda bize güvence verir. Bu bakış açısı, gerçek bir güzellik duygusunun temeli olarak kendini sevmeyi ve kendini tanımayı savunur. Gerçek güzelliğin bulunduğu sığınak olarak iç duygusal ve psikolojik manzarayı vurgular.

Dahası, alıntı "seyreden" ve "seyredilen"in rollerini tasvir ediyor; başkaları kişinin görünüşünü takdir edebilir veya eleştirebilirken, güzelliğin nasıl içselleştirileceğini ve hissedileceğini belirleyenin sonuçta birey (seyir edilen) olduğunu öne sürüyor. Bu, kişisel eylemliliğin ve iç gözlemin, sağlıklı ve özgün bir öz imaj geliştirmenin güçlü araçları olduğunu vurgular. Gerçek güzelliğin dış kriterlere uymaktan ziyade kişinin kendisiyle olumlu, kendini onaylayan bir ilişki beslemesi ile ilgili olduğunun altını çiziyor.