Bu alıntı, ilişkilerde özgünlük ve kabullenme konusunda güçlü bir dersi özetlemektedir. Gerçek aşkın ve sadakatin sadece iyi zamanlarda değil, daha da önemlisi kötü zamanlarda da test edildiğini vurguluyor. Birisi en kötü durumda olduğunda, yani kendini savunmasız, zayıf veya kusurlu hissettiğinde, gerçek benliğini ortaya çıkarır. Böyle anlarda birini kabul etmek, derin bir bağlılığın ve koşulsuz sevginin göstergesidir. Tersine, eğer bireyler yalnızca partnerlerinin en iyi anlarında orada olmaya istekliyse, bu yüzeysellik veya koşullu şefkat anlamına gelir. Alıntı bizi, bağlantılarımızın gerçek kabule mi yoksa yüzeysel hayranlığa mı dayandığını düşünmeye zorluyor. Bize büyümenin ve gerçek yakınlığın birbirinin kusurlarını kucaklamaktan kaynaklandığını hatırlatır. Zor zamanlarda sabrı, anlayışı ve şefkati sürdürmek, zorluklara dayanabilecek dayanıklı bir bağ geliştirir. Kendini sevme bağlamında, bireyleri, yargılanma korkusu olmadan, kırılganlıkları konusunda kendilerine karşı dürüst olmaya teşvik eder. Sonuçta bu fikir, karakter ve bütünlüğün tutarlılık yoluyla, yani birinin yalnızca parladığında değil, aynı zamanda tökezlediğinde de yanında durmasıyla ortaya çıktığı inancını teşvik eder. Bu bakış açısı bizi idealize edilmiş mükemmellik imajlarından ziyade özgünlüğe ve karşılıklı kabule dayalı gerçek ilişkilere değer vermeye teşvik eder.