Bu alıntı, bir toplumun ilerlemesinin gerçek ölçüsünün, en savunmasız veya baskı altındaki üyelerine nasıl davranıldığına bağlı olduğu şeklindeki derin gerçeği vurgulamaktadır. Herhangi bir medeniyetin dokusunu incelerken toplumsal eşitsizlikler sıklıkla altta yatan değerleri ve öncelikleri ortaya çıkarır. Tarihsel olarak ve hatta günümüzde, zenginlik, haklar ve fırsatlardaki eşitsizlikler toplumsal sağlığın göstergesi olarak hizmet etmektedir. Bir toplumun ahlaki ve etik duruşunu değerlendirmek istenirse, daha az şeye sahip olanların koşullarını - özellikle de onlar üzerinde güç sahibi olanlarla ilişkili olarak - gözlemlemek, net ve net bir yansıma sağlar.

Toplumun bir başkasının kontrolü veya etkisi altındaki yarısı, çoğunlukla ihmal edilen veya dışlanmış kesimleri (yoksullar, ezilenler veya haklarından mahrum olanlar) bünyesinde barındırır. Koşulları sistemik adaletsizlikleri, önyargıları ve gerçek anlamda eşitlikçi toplumsal yapıların yokluğunu ortaya çıkarabilir. Gerçekten adil olan toplumlar, adil muameleyi, ilerleme fırsatlarını ve doğuştan gelen onurlarının tanınmasını sağlayarak bu grupları yükseltme ve güçlendirme eğilimindedir.

Tersine, bu grupların zorluklara, sömürüye veya ihmale katlanması, toplumsal ahlak ve yönetişimde bir başarısızlığa işaret eder. Temel insan hakları göz ardı edildiğinde teknolojik yenilikler veya maddi zenginlik gibi yüzeysel ilerlemelerin içi boş kalacağından, uygarlığın henüz gerçek bir ilerleme kaydedemediğini öne sürüyor. Dolayısıyla alıntı bize ilerlemenin şefkat ve adaletle ölçülmesi gerektiğini, toplumdaki tüm kesimlerin, özellikle de en savunmasız olanların refahını yansıtması gerektiğini hatırlatıyor. Sonuçta sosyal eşitlik, bir toplumun gerçek medeniyetinin ve gelişiminin ortaya çıktığı aynadır.

---Harriet Martineau---