Bu alıntı, özellikle Pisagor sistemi gibi erken dönem felsefi geleneklerde, cinsiyet ve entelektüel uğraşlara ilişkin önemli bir tarihsel perspektifin altını çiziyor. Matematiğin erkeklik ve tanrısallıkla ilişkilendirilmesi, kültürel yapıların bilgi anlayışımızı ve onun erişilebilirliğini ne kadar derinden etkilediğini göstermektedir. Bu bize, bu tür ayrımların doğuştan gelen entelektüel kapasitelere dayanmadığını, toplumsal rolleri ve hiyerarşileri meşrulaştırmayı amaçlayan kültürel uydurmalar olduğunu hatırlatıyor.

Bunu göz önünde bulundurarak, bu önyargıların keyfi doğasını ve bunların tarih boyunca kadınların matematik ve fen gibi alanlara katkılarını nasıl bastırdığını düşünmek çarpıcıdır. Matematiğin bir aşkınlık ve erkeklik meselesi olduğu fikri, kapsayıcı aydınlanma olasılığını ortadan kaldırır ve entelektüel çabanın evrenselliğini inkar eder. Bugün matematik yeteneğinin ve tutkusunun cinsiyete dayalı bir özellik değil, herkesin erişebileceği insani bir özellik olduğunu anlıyoruz.

Kadınların tarihsel olarak 'maddi dünyaya' sürgün edilmesi ve entelektüel failliklerinin inkar edilmesi, kalıcı stereotiplere meydan okuma ihtiyacının güçlü bir hatırlatıcısı olarak hizmet ediyor. Bu modası geçmiş görüşleri ortadan kaldırmaya yönelik çabalar, eğitim ve mesleki alanlarda gerçek eşitliğin gerçekleştirilmesi açısından hayati önem taşımaya devam ediyor. Sonuçta bu alıntı bizi cinsiyet ve zeka hakkındaki önyargıların temellerini sorgulamaya teşvik ediyor ve tarihin kolektif varsayımlarımızı ve kimliğimizi iyi ya da kötü yönde nasıl şekillendirdiği konusunda sürekli düşünmeye ilham veriyor.