Evlilik genellikle sevgi, bağlılık ve karşılıklı anlayış üzerine kurulu bir birlik olarak tasvir edilir. Ancak romantik görünümünün altında, sürekli çaba ve adaptasyon gerektiren karmaşık bir proje olarak da görülebilir. Yedi yıllık kaşıntı benzetmesi, uzun vadeli ilişkilerde partnerlerin kendilerini huzursuz, tatminsiz hissedebilecekleri veya rehavet dönemlerinden çıkabilecekleri ortak bir aşamayı vurguluyor. Yedi yıl içinde vücut hücrelerinin yenilenmesinden bahsetmek büyüleyici bir biyolojik metafordur; fiziksel bedenlerimizin bile böyle bir zaman diliminde dönüştüğünü ima eder, o halde neden duygusal ve ilişkisel istikrarın statik olmasını bekleyelim ki?

Bu alıntı evlilikte bakımın ve yenilenmenin önemini vurguluyor. Tıpkı hücrelerimiz yenilendiği gibi, bir ilişkideki bağlılığımız ve çabalarımız da aynı şekilde yenilenmeli. Zorluklar ve hoşnutsuzluklar birkaç yıl sonra yüzeye çıkabilir; bunun nedeni mutlaka sevginin azalması değil, bireylerin zamanla büyüyüp değişmesidir. 'Yedi yıllık kaşıntı', bilinçli olarak yönlendirildiğinde ilişkiyi derinleştirebilecek bir aşama olarak kabul ediliyor. Huzursuzluk duygularının doğal olabileceğini ancak aynı zamanda büyüme için bir fırsat olduğunu öne sürüyor. Bu bakış açısı, çiftlerin bu tür aşamaları başarısızlık belirtileri olarak değil, uzun vadeli bir yolculuğun normal, kaçınılmaz parçaları olarak görmelerini teşvik eder.

Dahası, benzetme sürekli çaba göstermenin (birbirimizi kontrol etmek, tutkuyu yeniden alevlendirmek ve durgunluğu önlemek için birlikte gelişmek) önemi üzerine düşünmeye davet ediyor. Mücadelelerin sürecin bir parçası olduğunu kabul etmek, bir evliliği sürdürme çabasını daha yönetilebilir ve daha az korkutucu hale getirebilir. Genel olarak bu alıntı, uzun vadeli ilişkilerin dinamik, sürekli değişen doğasını ve azim, derinlemesine düşünme ve yenilenme ihtiyacını güzel bir şekilde yansıtıyor.

---Yoko Ono---