Bu alıntı, insan doğasıyla ilgili eskimeyen bir gerçeği vurguluyor: Hata yapmak, insan olmanın doğasında olan bir parçasıdır. Büyüme, bilgi ve anlayış arayışımızda kaçınılmaz olarak hatalar meydana gelir. Hataların başarısızlık belirtileri değil, doğal olduğunu kabul etmek alçakgönüllülüğü ve dayanıklılığı teşvik eder. Bize kimsenin mükemmel olmadığını ve kusurluluğun insanlık durumunun ortak bir yönü olduğunu hatırlatır. Bu bakış açısı, hepimiz bir noktada tökezlediğimiz için başkalarına karşı şefkati, öğrenip büyürken kendimize karşı sabrımızı teşvik eder. Hatalarımızı gelişim yolunda gerekli adımlar olarak kabul etmek, başarısızlık korkusuyla zorluklardan kaçmak yerine, risk alma ve yenilik yapma konusunda bize güç verir. Dahası, hataların kaçınılmaz olduğunu kabul etmek, başarısızlıkla ilgili damgalamayı azaltmaya yardımcı olur ve yanlış adımlarımızdan ders almaya değer verilen bir ortamı teşvik eder. Tarih boyunca pek çok büyük keşif ve ilerleme hatalardan kaynaklanmıştır; bu hatalar bilim adamlarını yeni hipotezlere veya mucitleri gelişmiş tasarımlara yönlendirmiştir. Bireysel düzeyde, yanılabilirliğimizi kabul etmek alçakgönüllülüğü, açıklığı ve gelişme isteğini geliştirebilir. Değerimizin hataların yokluğuyla değil, onlara verdiğimiz tepkiyle ölçüldüğünü hatırlatır. Sonuçta 'insanların hata yapması gerektiğini' anlamak, öğrenmenin hatalar ve düzeltmelerle dolu yaşam boyu bir yolculuk olduğunu kabul ederek kendimizi ve başkalarını daha büyük bir şefkat ve sabırla kabul etmemize yardımcı olur.