Neredeyse her pratik görev, ona yaklaştığımda birkaç saniye içinde kaosa dönüşüyor.
(Virtually any practical task becomes chaos within seconds of me getting near it.)
Bu alıntı, ortak bir insan deneyimini mizahi bir şekilde vurguluyor: gerçek dünyadaki sorunları çözmeye veya yönetmeye çalışırken düzensizlik yaratma hissi. Bazen çabalarımızın, durumları basitleştirmek yerine istemeden de olsa karmaşıklaştırabileceği fikriyle örtüşüyor. Bu eğlenceli yetersizlik duygusu, zorlu görevlere sabırla ve belki de alçakgönüllülükle yaklaşmayı, mükemmelliğe her zaman ulaşılamayacağını ve aksiliklerin sürecin bir parçası olduğunu kabul etmeyi hatırlatabilir. Bu tür bir öz farkındalığı benimsemek, günlük kaos karşısında dayanıklılığı ve hatta mizahı geliştirebilir.
