Hepimiz tüm farklılıklara işaret etmekte hızlıyız, ancak bizi insanlar olarak birbirimize bağlayan şeyleri kabul etmeye o kadar istekli değiliz.
(We are all quick to point out all the differences but not as willing to accept what bonds us as humans.)
Toplumumuz, ortak insani niteliklerimize aynı derecede dikkat göstermeden, genellikle ırk, milliyet, din veya diğer farklılıklara dayalı ayrımları vurgular. Bu eğilim yanlış anlaşılmayı, önyargıyı ve çatışmayı besleyebilir. Yalnızca bizi farklı kılan şeylere odaklanarak hepimizi birbirine bağlayan ortak noktaları gözden kaçırırız: umutlar, korkular, sevgi, dayanıklılık ve bağlantı kurma arzusu. Bu bağları tanımak ve kutlamak, empatiyi ve şefkati geliştirebilir ve sonuçta daha uyumlu bir birlikte yaşamayı geliştirebilir. Bakış açımızı yüzeysel farklılıkların ötesini görecek ve evrensel insan deneyimini takdir edecek şekilde değiştirdiğimizde, karşılıklı anlayış ve saygının kapısını açmış oluruz. Bu değişim her zaman kolay olmuyor; Başkalarının deneyimleri bizimkinden çok farklı olsa bile, bilinçli bir çaba ve başkalarını dinleme ve onlarla empati kurma isteği gerektirir. Ortak insanlığımızı kucaklamak, bugün dünyanın birçok yerinde yaygın olan bölücülüğe karşı güçlü bir panzehir işlevi görebilir. Bize, farklı görünüm ve geçmişlere rağmen temelde benzer olduğumuzu hatırlatıyor ve birliğin bölünme üzerindeki önemini gösteriyor. Bu anlayışla hareket etmek daha güçlü topluluklara, daha kapsayıcı ortamlara ve sonuçta daha empatik bir topluma yol açabilir. Ortak bağlarımızı vurgulamak, küresel ve yerel sorunların çözümü için gerekli olan nezaketi, sabrı ve dayanışmayı teşvik eder. Bizi ayıran şeylerden ziyade bizi birleştiren şeylere odaklanmaya, daha şefkatli bir dünyanın önünü açmaya bir çağrıdır.
