Edgar Watson Howe'un bu alıntısının derin doğası, müziğin derin, çoğu zaman anlaşılması zor duyguları uyandırma konusundaki evrensel gücüne değiniyor. Müziğin, bizi hayal ettiğimiz veya özlediğimiz yerlere, anlara veya varoluş durumlarına taşıyarak en içteki duygu ve anılarımızla rezonansa girme konusunda eşsiz bir yeteneği vardır. Bu nostalji duygusu veya belirsiz bir şeye duyulan sıla özlemi, müzikteki güzellik ve uyumun ortak bir insan deneyiminden - tam olarak anlayamadığımız veya gerçekte karşılaşmadığımız ait olma, huzur veya tatmin özleminden - faydalandığı fikrinin altını çiziyor. Müziğe verdiğimiz duygusal tepkinin, bir ideale ya da ulaşılamayan bir bütünlük duygusuna yönelik bilinçaltı arzularımızla iç içe olduğunu ortaya koyuyor. Bir bakıma bu alıntı, sanatın çoğu zaman bütünlük özlemimizi yansıttığı şeklindeki acı-tatlı gerçeği özetlemektedir; idealleştirilmiş bir geçmişe, gelecekteki bir umuda veya fiziksel varoluşumuzun ötesinde var olan manevi bir yuvaya duyulan özlem duygularını harekete geçirir. Ayrıca her dinleyicide farklı derecelerde özlem ve nostaljik duygular uyandırabilen müzik deneyiminin ne kadar öznel ve kişisel olduğunu bize hatırlatıyor. Bu duyguların gerçekte hiç yaşamadığımız deneyimlerden kaynaklandığı fikri, insanlığın durumuna, yani yaşamın kaçınılmaz sınırlamalarına ve yerine getirilmemiş arzularına rağmen ısrarcı umudumuz ve özlemimize işaret eder. Sonuç olarak, bu alıntı müziğin gizemini etkili bir şekilde yakalıyor: Ruhun somut dünyanın ötesindeki bir şeye olan özlemini uyandıran, çoğu zaman sonsuza dek ulaşamayacağı gerçekliklere yönelik en derin umutlarımızı ve hayallerimizi yansıtan evrensel bir dil.