ყველაზე უარეს შემთხვევაში, ვაშინგტონი არის ადგილი, სადაც სახელისმომგვრელი პარტიზანული პოლიტიკა ძალიან ხშირად აჯობა პოლიტიკას.
(At its worst, Washington is a place where name-calling partisan politics too often trumps policy.)
ბერნი სანდერსის ციტატა ლაკონურად ასახავს ვაშინგტონის თანამედროვე პოლიტიკის ცინიკურ, მაგრამ გადამწყვეტ რეალობას. ეს ასახავს ღრმა იმედგაცრუებას შეერთებული შტატების პოლიტიკური ლანდშაფტის მიმართ, სადაც იდეოლოგიური ბრძოლები ხშირად ჩრდილავს არსებით პოლიტიკის დებატებს. იმის ნაცვლად, რომ ფოკუსირება მოახდინონ მნიშვნელოვან გადაწყვეტილებებზე, რომლებიც ეხება ისეთ საკითხებს, როგორიცაა ჯანდაცვა, ეკონომიკური უთანასწორობა და კლიმატის ცვლილება, პოლიტიკური აქტორები ხვდებიან პერსონალური თავდასხმებისა და პარტიული რიტორიკის ციკლში.
ეს გარემო ხელს უშლის პროგრესს და პოლარიზებს მოქალაქეებს, რაც ართულებს თანამშრომლობას და კომპრომისებს. ეს არის კომენტარი არა მხოლოდ პოლიტიკოსების მიერ გამოყენებული ტაქტიკაზე, არამედ მათ მიერ შექმნილ გარემოზეც - სპექტაკლი, სადაც საზოგადოების კეთილგანწყობის მოპოვება ხანდახან ოპონენტების დაცინვაზეა დამოკიდებული, ვიდრე წინდახედულ მმართველობაზე. ასეთი დინამიკა აზიანებს დემოკრატიულ ინსტიტუტებს მოსახლეობის ნდობისა და ჩართულობის შელახვით.
მიუხედავად ამისა, სანდერსის დაკვირვება ასევე ითხოვს ინტროსპექციას როგორც პოლიტიკოსებს, ასევე მედიასა და ამომრჩევლებს შორის. იმისათვის, რომ დემოკრატია აყვავდეს და გადაიჭრას მწვავე გამოწვევები, აქცენტი ისევ პოლიტიკაზე უნდა გადაიტანოს - იდეებსა და გეგმებზე, რომლებიც მიმართულია ადამიანების ცხოვრების გაუმჯობესებაზე. სახელის მოწოდებისა და პარტიული დავების თანამშრომლობისა და კეთილსინდისიერებისკენ გადაადგილება აუცილებელია პოლიტიკური კულტურის აღსადგენად, რომელიც ემსახურება საერთო კეთილდღეობას.
საბოლოო ჯამში, ციტატა გვიბიძგებს გადავხედოთ პრიორიტეტებს, რომლებიც დომინირებს პოლიტიკურ დისკურსზე, და მოუწოდებს დებატების ამაღლებას ტომობრივობაზე მაღლა, რომელიც ძალიან ხშირად განსაზღვრავს მას. ის გვახსენებს, რომ ნებისმიერი დემოკრატიის ჯანმრთელობა დამოკიდებულია პოლიტიკაზე ორიენტირებული დიალოგის მის შესაძლებლობებზე და არა დესტრუქციულ პოლიტიკურ თეატრზე.
