ძირითადად მე ვწერ სიმღერებს და მჭირდება ამ სიმღერებისთვის სახლი.
(Basically I write songs, and I need for there to be a home for these songs.)
ციტატა ხაზს უსვამს მხატვრის ფუნდამენტურ აუცილებლობას მათი შემოქმედებითი გამონათქვამების - სიმღერების - იპოვონ ხელშესახები და მისასალმებელი სივრცე, სადაც ისინი აყვავდებიან და დაფასებულნი იქნებიან. ის ხაზს უსვამს გარემოს მნიშვნელობას, რომელიც არა მხოლოდ ავითარებს მხატვრულ მცდელობებს, არამედ ადასტურებს მუსიკის ემოციურ და კულტურულ მნიშვნელობას. სიმღერები ხშირად უფრო მეტია, ვიდრე უბრალოდ მელოდიები და ტექსტები; ისინი ასახავს ისტორიებს, ბრძოლებს, იმედებს და გრძნობებს, რომლებშიც შემქმნელები სულებს ასხამენ. ამ ნამუშევრების გასაზიარებლად შესაბამისი პლატფორმის ან საზოგადოების გარეშე, მუსიკა რისკავს იზოლირებულად დარჩენას ან გაუგებრობას. „სახლის“ სურვილი შეიძლება ბევრი რამის სიმბოლო იყოს — იქნება ეს მხარდამჭერი აუდიტორია, ჩამწერი ლეიბლი, სტუდია ან თუნდაც ხელოვანთა საზოგადოება. ხელოვანებისთვის სასიცოცხლოდ მნიშვნელოვანია იპოვონ ეს საკურთხეველი, სადაც მათი იდეები შეიძლება გაიზარდოს, განვითარდეს და, საბოლოოდ, რეზონანსდეს სხვებთან. ეს ცნება აშკარად მიუთითებს მხატვრული გამოხატვის უფრო ფართო დინამიკაზე: მხოლოდ შემოქმედება არ არის საკმარისი; განაწილება და მიღება თანაბრად მნიშვნელოვანია. ისტორიულად, უამრავ მუსიკოსსა და მწერალს შეექმნა გამოწვევა, რომ მათი საკულტო ნამუშევრები დაიკარგონ ან ჩაახშოს შესაბამისი საშუალებების არარსებობის გამო, რაც ხაზს უსვამს იმას, თუ რამდენად მნიშვნელოვანია მათი ნამუშევრების გამოყოფილი სივრცე. ციტატა ასევე დახვეწილად ასახავს მხატვრის დაუცველობას - იმის აღიარებას, რომ მათ ხელობას სჭირდება აღიარება და მიღება, რომ ჭეშმარიტად აყვავდეს. საბოლოო ჯამში, მხატვრის განცხადება გვახსენებს გარემოების ხელშეწყობის მნიშვნელობას, რომელიც აღიარებს და ამაღლებს შემოქმედებითობას, რაც უზრუნველყოფს, რომ შთამაგონებელი და შინაარსიანი ნამუშევარი არ დარჩეს დაფარული, არამედ იპოვოს თავისი კანონიერი ადგილი მსოფლიოში.
