არ განსაჯოთ წიგნი მისი ფილმის მიხედვით.
(Don't judge a book by its movie.)
---ანონიმური---
ეს ციტატა ჭკვიანურად ეხმიანება ჩვეულებრივ იდიომას „ნუ განსჯი წიგნს მისი ყდის მიხედვით“, რაც მოუწოდებს ადამიანებს, აზრის ჩამოყალიბებამდე გაიხედონ გარეგნობისა და ზედაპირული შთაბეჭდილებების მიღმა. აქ ფრაზა იუმორისტულად არის შეცვლილი და ვარაუდობს, რომ წიგნებიდან ადაპტირებული ფილმები შეიძლება ყოველთვის ზუსტად არ წარმოადგენდეს ორიგინალური ლიტერატურული ნაწარმოების სიღრმეს, სირთულეს ან ნიუანსს. ის ხაზს უსვამს გავრცელებულ ფენომენს, როდესაც აუდიტორია ხშირად უყურებს საყვარელ რომანზე დაფუძნებულ ფილმს, მხოლოდ იმედგაცრუებული ან გათიშული, რადგან ფილმში გამოტოვებულია ძირითადი თემები, პერსონაჟები ან წიგნში არსებული დახვეწილი თხრობის ელემენტები.
განცხადება მოგვიწოდებს განვიხილოთ მოთხრობის სხვადასხვა საშუალებები - ლიტერატურა და კინო - თითოეულს თავისი ძლიერი მხარეებითა და შეზღუდვებით. წიგნები ავტორებს შიდა მონოლოგის, დეტალური აღწერილობისა და რთული სიუჟეტების ფუფუნებას აძლევს, რაც მკითხველს საშუალებას აძლევს სრულად ჩაეფლონ გამოგონილ სამყაროში. მეორეს მხრივ, ფილმებმა უნდა მოახდინოს კონდენსაცია, ინტერპრეტაცია და ვიზუალიზაცია ისტორიების ეკრანზე შეზღუდული დროის განმავლობაში, რაც ხშირად იწვევს გამარტივებებს ან ცვლილებებს, რომლებიც შესაძლოა არ გადმოგცეთ ორიგინალის არსი.
ამიტომ, ეს ციტატა მოგვიწოდებს, ვაღიაროთ თითოეული ფორმისთვის დამახასიათებელი მნიშვნელობა და შეზღუდვები. ის აფრთხილებს ლიტერატურული ნაწარმოების ხარისხის შეფასებას მის კინემატოგრაფიულ ადაპტაციაზე დაფუძნებული, რაც შეიძლება უფრო მხატვრულ ინტერპრეტაციას, ბიუჯეტს ან რეჟისორულ ხედვას ეხებოდეს, ვიდრე თავად სიუჟეტს. პირიქით, ეს შეიძლება იყოს შეხსენება, მივუდგეთ ფილმებს, როგორც სხვადასხვა მხატვრულ ერთეულებს, რომლებიც მარტო დგანან, თუნდაც ისინი შთაგონებული იყოს ლიტერატურული წყაროებით.
უფრო ფართო გაგებით, ციტატა ხაზს უსვამს მოთხრობის სხვადასხვა ფორმების გაგებასა და შეფასებას იმის მიხედვით, თუ რა არის ისინი და არა მათ უსამართლო შედარებას. იქნება ეს ხელოვნებაში, ლიტერატურაში თუ კინოში, ის ხელს უწყობს გონებაგახსნილობას, ძიებას და სიამოვნებას თითოეული მედიუმისთვის თავისი უნიკალური წვლილისთვის.
საბოლოო ჯამში, ეს ფრაზა არის ჭკვიანური შეხსენება, რომ აღქმა შეიძლება იყოს შეცდომაში შემყვანი და რომ მოთხრობის არსი ხშირად სცილდება იმ მედიუმს, რომელშიც ის გადმოცემულია.
