ქვეყანას რომ ჰყავდეს დიდი მწერალი ნიშნავს სხვა მთავრობას.
(For a country to have a great writer is to have another government.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს იმ ღრმა გავლენას, რომელსაც ლიტერატურა და მწერლები ატარებენ ერში. დიდი მწერალი მხოლოდ მოთხრობებსა თუ ლექსებს არ ამზადებს; ისინი მოქმედებენ როგორც თავიანთი საზოგადოების სინდისი, ასახავს მის ღირებულებებს, ბრძოლას, იდეალებსა და წინააღმდეგობებს. როდესაც ქვეყანა აღზრდის ასეთ მწერლებს, ეს ნიშნავს ჯანსაღ კულტურულ ეკოსისტემას, სადაც გამოხატვის თავისუფლება და ინტელექტუალური გამბედაობა ხარობს. მწერლები ხშირად უპირისპირდებიან სტატუს კვოს, ეჭვქვეშ აყენებენ ავტორიტეტს და აშუქებენ სოციალურ უსამართლობას, რითაც ემსახურებიან როგორც რბილი მმართველობის ფორმას, რომელიც წარმართავს საზოგადოებრივ მორალს და ცნობიერებას. ისინი ხელს უწყობენ ეროვნული იდენტობის ჩამოყალიბებას და თავიანთი სიტყვების საშუალებით საერთო ისტორიის განცდას აძლიერებენ, რაც ხდება ჩაგრულთა, ხედვისმოყვარე და ზოგჯერ განსხვავებული უმცირესობის ხმა. ამ კუთხით, დიდი მწერლების არსებობა ისეთივე არსებითია ერის სიცოცხლისუნარიანობისთვის, როგორც მისი პოლიტიკური ლიდერები ან ინსტიტუტები - ზოგჯერ უფრო მეტად. ისინი გავლენას ახდენენ თაობებზე, იწვევენ სოციალურ ცვლილებებს და ინარჩუნებენ კულტურულ მემკვიდრეობას პოლიტიკური რეჟიმების მიღმა. საზოგადოება, რომელიც აფასებს და მხარს უჭერს თავის მწერლებს, სავარაუდოდ, უფრო ღია, ამრეკლავი და გამძლე იქნება არეულობის დროს. პირიქით, ლიტერატურული ხმების ჩახშობა ხშირად უკავშირდება ავტორიტარიზმს, ცენზურას და საზოგადოების სტაგნაციას. მაშასადამე, მწერლების აღნაგობა ზოგჯერ შეიძლება იყოს სარკე ერის მორალური და ინტელექტუალური ქსოვილის ჭეშმარიტი ჯანმრთელობისა. ამის გაცნობიერებით, ქვეყნებმა ინვესტიცია უნდა განახორციელონ თავიანთ ლიტერატურულ კულტურაში, უზრუნველყონ, რომ მწერლებს შეუძლიათ თავისუფლად ისაუბრონ და მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანონ საზოგადოების პროგრესში.
