იდეა, რომ სიძულვილი უნდა გამოირიცხოს ხელისუფლებისა და პოლიტიკის სფეროდან, ძლიერად ეხმიანება ეთიკური მმართველობის ფუნდამენტურ პრინციპებს. პოლიტიკა ხშირად განიხილება, როგორც იდეოლოგიებისა და ინტერესების ბრძოლის ველად, მაგრამ ძირითადი მოტივი ყოველთვის უნდა იყოს საერთო სიკეთისკენ სწრაფვა და არა მტრობის გაღვივება. როდესაც სიძულვილი შემოდის პოლიტიკურ დისკურსში, ის ახდენს ოპონენტების დეჰუმანიზაციას, აძლიერებს განხეთქილებას და ანადგურებს ნდობას საზოგადოებაში. ამან შეიძლება გამოიწვიოს ის, რაც მაკიაველიმ შეიძლება გააფრთხილოს, როგორც დესტრუქციული ციკლი, სადაც მტრობა იწვევს ძალადობას, შემდეგ კი ძალადობა იწვევს უფრო მეტ სიძულვილს, საბოლოოდ დესტაბილიზაციას უწევს ინსტიტუტებს და ზიანს აყენებს მოქალაქეებს.

დემოკრატიულ საზოგადოებებში ძალაუფლება უნდა იყოს გამოყენებული მთლიანობით, ხოლო პოლიტიკა უნდა ჩამოყალიბდეს კონსტრუქციული დიალოგის, თანაგრძნობისა და ურთიერთგაგების გზით. სიძულვილი აფერხებს ამ პროცესს; ის ბუნდებს საზღვრებს პრინციპულ დებატებსა და პირად თავდასხმას შორის. ლიდერებმაც და მოქალაქეებმაც უნდა გააცნობიერონ, რომ სიყვარულისა და ურთიერთგაგების ხელშეწყობას შეუძლია განხეთქილების გადალახვა, რაც გამოიწვევს უფრო მდგრად გადაწყვეტილებებს და სოციალურ ერთიანობას. როდესაც პოლიტიკური კონფლიქტი ეფუძნება ურთიერთპატივისცემას და არა სიძულვილს, მმართველობა ხდება უფრო გამჭვირვალე, ანგარიშვალდებული და ეფექტური.

ეს ციტატა გვახსენებს პოლიტიკაში მთლიანობის მნიშვნელობას. ეს არის თვითშეგნებისკენ მოწოდება ხელისუფლებაში მყოფთა და სამოქალაქო დებატებში ჩართულთა შორის. სიძულვილის უარყოფა არ ნიშნავს საკითხების ან წინააღმდეგობის უგულებელყოფას, არამედ მტრულ ურთიერთობის არჩევას. თანაგრძნობისა და რაციონალური დისკურსის პრიორიტეტის მინიჭებით, ჩვენ მხარს ვუჭერთ დემოკრატიულ ღირებულებებს და მივისწრაფვით საზოგადოებისკენ, სადაც კონფლიქტები მოგვარდება დიალოგით და არა სიძულვილით, რაც ჩვენს მთავრობებს უფრო სამართლიანს, ჩვენს პოლიტიკას უფრო ჯანსაღს და ჩვენს საზოგადოებებს უფრო გამძლეს.