მომწონს ისტორიებზე მუშაობა, სადაც შემიძლია ბავშვობის ბნელი კუთხეების შესწავლა ილუსტრაციების გარეშე, მაგრამ იუმორით.
(I like working on stories where I can explore the darker corners of childhood without illustrations but with humor.)
ქეით კლიზის ციტატა ცხადყოფს მომხიბლავ ბალანსირებულ მოქმედებას მოთხრობაში, განსაკუთრებით ბავშვებისთვის ან ბავშვობის შესახებ წერაში. იგი ხაზს უსვამს ავტორის უპირატესობას ბავშვობის უფრო დაჩრდილულ, შესაძლოა არასასიამოვნო ან რთულ ასპექტებში ჩახედვისას – არ ერიდება ამ უფრო რთულ თემებს. განსაკუთრებით საინტერესოა ილუსტრაციების განზრახ გამოტოვება. საბავშვო ლიტერატურაში ილუსტრაციები ხშირად არბილებს თემებს და გვთავაზობს ჩართულობის დამატებით ფენებს, მაგრამ ქეით კლიზი ირჩევს მხოლოდ სიტყვებს დაეყრდნოს. ეს არჩევანი გვთავაზობს მკითხველის ფანტაზიისადმი ნდობას, რომ დაუპირისპირდეს ამ ბნელ თემებს, რამაც შეიძლება გამოიწვიოს სიუჟეტის უფრო ინტიმური და პირადი გამოცდილება.
უფრო მეტიც, იუმორის არსებობა სასიცოცხლო საპირწონედ ემსახურება. ბნელ ნარატივებში იუმორის ჩართვამ შეიძლება რთული თემები გახადოს უფრო ხელმისაწვდომი და ნაკლებად დამაშინებელი. ის უზრუნველყოფს შვებას და შეუძლია ხელი შეუწყოს მდგრადობას, რაც აჩვენებს, რომ რთულ სიტუაციებშიც კი არის ადგილი სიმსუბუქისა და სიცილისთვის. მიდგომა ასევე ასახავს ბევრს ახსოვს ბავშვობა - არა მხოლოდ მისი განსაცდელებითა და შიშებით, არამედ სიხარულისა და აბსურდის მომენტებით.
ეს ციტატა ხელს უწყობს ასახვას მოთხრობის ძალაზე და მწერლის როლზე იმის ფორმირებაში, თუ როგორ ამუშავებს ახალგაზრდა მკითხველი ან აუდიტორია რთულ ემოციებსა და რეალობას. ის ხაზს უსვამს ნიუანსის მნიშვნელობას, სადაც სიბნელე, იუმორი და ფანტაზია თანაარსებობს, რათა შეიქმნას მნიშვნელოვანი, თანაგრძნობა. ის გვახსენებს, რომ ზღაპრებს არ სჭირდებათ სურათები, რომ ნათელი იყოს; გონების თვალი და მწერლის სიტყვები საკმარისად ძლიერია ბავშვობის სიღრმეში ნავიგაციისთვის.
საერთო ჯამში, ციტატა ასახავს გააზრებულ, მამაც მიდგომას ნარატიულ ხელოვნებასთან, რომელიც პატივს სცემს ახალგაზრდა მკითხველის ინტელექტს და ხსნის კარებს უფრო ღრმა ემოციური კვლევისთვის.
