მახსოვს, ერთხელ მამაჩემმა მე და ბილი ბაზრობაზე წაგვიყვანა. მე ალბათ 7 წლის ვიქნებოდი, ბილი უნდა ყოფილიყო 3-ის, მან ჩაიცვა ფეხსაცმლის პიჟამა, შემდეგ კი მეორე საცვალი ჩაიცვა პიჟამაზე. მახსოვს, როგორ აცვია ბილი?! და მამაჩემი ასე ამბობდა: „ის ბედნიერია ამით. წავიდეთ!'
(I remember, one time, my dad took me and Billie to a fair. I was probably 7 years old, Billie must have been 3, and she put footie pyjamas on and then put a second pair of underwear on over the pyjamas. I remember being like, 'What is Billie wearing?!' and my dad was like, 'She's happy with it. Let's go!')
ეს ციტატა აღწერს ბავშვობის სასიამოვნო მოგონებას, რომელიც სავსეა უდანაშაულობითა და უპირობო მიღებით. უდანაშაულო დაბნეულობა ბილის უჩვეულო ჩაცმულობასთან დაკავშირებით და მამის მშვიდი პასუხი ხაზს უსვამს ბავშვების უდარდელ ბუნებას და მათი არჩევანის მხარდაჭერის მნიშვნელობას, მიუხედავად ჩვეულებრივი სტანდარტებისა. ის ასევე იწვევს ნოსტალგიას უბრალო ოჯახური მომენტების მიმართ, რომლებიც გვასწავლის სიყვარულს, მიღებას და სიხარულს, რომ ბავშვებს ვაძლევთ საკუთარ თავს განსჯის გარეშე.
