ეს ციტატა ხაზს უსვამს მთლიანობისა და მორალური ღირებულების მნიშვნელობას აშკარა ბედნიერებასთან შედარებით. სამყაროში, სადაც პიროვნული სიამოვნებისკენ სწრაფვა ხშირად უპირატესობას ანიჭებს, ის გვახსენებს, რომ ჩვენი ქმედებები და ხასიათი საბოლოოდ განსაზღვრავს ჩვენს და არა გარდამავალ ემოციურ მდგომარეობას. ცხოვრება ისე, რომ მოიპოვოს ჩვენი დამსახურებული ბედნიერება, მიგვითითებს იმაზე, რომ ჭეშმარიტი რეალიზება წარმოიქმნება არა უბრალოდ სიამოვნების ძიებით, არამედ ჩვენი ცხოვრების გათანაბრებით ისეთ სათნოებებთან, როგორიცაა პატიოსნება, სიკეთე და პასუხისმგებლობა. ბედნიერების დამსახურების სტანდარტების დაკმაყოფილების მცდელობაში დიდი ღირსებაა, რადგან ეს გულისხმობს მიზანმიმართულ ცხოვრებას და მორალურ მიზანს, რაც, თავის მხრივ, ხელს უწყობს ჭეშმარიტ კმაყოფილებას. ასეთი მიდგომა ხელს უწყობს ჩვენს ყოველდღიურ არჩევანზე ფიქრს - ვმოქმედებთ მხოლოდ წარმავალი ბედნიერების დასადევნად, თუ ვავითარებთ თვისებებს, რომლებიც ამართლებენ თავად ბედნიერების უფლებას? ეს არის მოწოდება, გავითვალისწინოთ ჩვენი ცხოვრების გრძელვადიანი ღირებულება და ვიპოვოთ ღირებულება სათნოებაში და არა ზედაპირულ სიამოვნებაში. უფრო მეტიც, ის ხაზს უსვამს პასუხისმგებლობის გრძნობას, არა მხოლოდ საკუთარი თავის, არამედ ვინმე უფრო მაღალი ან სიკეთის უნივერსალური პრინციპების წინაშე. თუ ბედნიერება მიუწვდომელია ან პირობითია, მაშინ სწორად ცხოვრება იქცევა ღირსეულ მიზნად, რაც უზრუნველყოფს სულიერ სიმშვიდეს, რომ, მიუხედავად გარე გარემოებებისა, ადამიანი შეინარჩუნებს მთლიანობას. ეს პერსპექტივა ხელს უწყობს გამძლეობას და უზრუნველყოფს მორალურ კომპასს - ხაზს უსვამს, რომ ეთიკურად ცხოვრება შეიძლება იყოს თვითმიზანი და რომ დამსახურებული ბედნიერების საფუძველია პატივი, თანაგრძნობა და გულწრფელობა.