70-იან წლებში არ არსებობდა ადამიანების ნაკლებობა, რომლებიც საკუთარ თავს ძალიან სერიოზულად აღიქვამდნენ, როგორც „მხატვრებს“, თუ გნებავთ. ვფიქრობ, ჩვენ ყველას გვქონდა ამისკენ მიდრეკილება ჩვენი კარიერის რაღაც მომენტში. ასე რომ, ამას რომ ვუყურებ, სახალისოა მასზე სიცილი.
(In the '70s, there was no shortage of people taking themselves too seriously, as 'artistes,' if you will. I think we all had a tendency to do that at some point in our career. So looking back on that, it's fun to laugh at it.)
ეს ციტატა გვთავაზობს ნოსტალგიურ ასახვას 1970-იან წლებზე, იმ დროს, როდესაც ბევრი მხატვარი და შემსრულებელი ძალიან სერიოზულად უყურებდა მათ ნამუშევრებს, ზოგჯერ მათი მნიშვნელობის ზედმეტად გაბერვამდე. ის ხაზს უსვამს იმას, თუ როგორ გულისხმობს პიროვნული ზრდა ხშირად უკან გადახედვას და წარსული პრეტენზიების ან საკუთარი თავის მნიშვნელოვნების ამოცნობას იუმორის გრძნობით. ასეთი მომენტების გატარება შეიძლება განმათავისუფლებელი იყოს და დაგვეხმაროს თავმდაბლობის განვითარებაში. ის ყველას გვამხნევებს, რომ არ მივიღოთ საკუთარი თავი ზედმეტად სერიოზულად და ვიპოვოთ იუმორი ჩვენს წარსულ შეცდომებში ან გაზვიადებულ თვითშეფასებაში, რაც ხელს უწყობს უფრო ჯანსაღ პერსპექტივას მხატვრულ და პიროვნულ იდენტობაზე.
