ეს მისი განუსაზღვრელი პირობებით იგი აჩრდილებს სამყაროს უღიმღამოდ და უზომო პირობებს და ამით უკნიდან გვიბიძგებს განადგურების ფიქრით, როდესაც ხედავს ირმის გზის თეთრი სიღრმეები? ან არის ის, რომ როგორც არსებითად, სისუფთავე არ არის იმდენად ფერი, როგორც ფერის თვალსაჩინო არარსებობა და ამავე დროს ყველა ფერის კონკრეტული ბეტონი; ამ მიზეზების გამო არის, რომ არსებობს ასეთი მუნჯი
(Is it that by its indefiniteness it shadows forth the heartless voids and immensities of the universe, and thus stabs us from behind with the thought of annihilation, when beholding the white depths of the milky way? Or is it, that as in essence whiteness is not so much a color as the visible absence of color, and at the same time the concrete of all colors; is it for these reasons that there is such a dumb blankness, full of meaning, in a wide landscape of snows -- a colorless, all- color of atheism from which we shrink?)
Moby-Dick– დან გადასასვლელი ღრმა ემოციურ ეფექტებს განიხილავს, რომ ფერი თეთრი, განსაკუთრებით უზარმაზარი, თოვლიანი ლანდშაფტის ან რძიანი გზის კონტექსტში, შეიძლება გამოიწვიოს დამკვირვებელში. იგი მიგვითითებს იმაზე, რომ სისუფთავის განუსაზღვრებამ შეიძლება სიმბოლოა სამყაროს უზარმაზარი სიცარიელე, განადგურებისა და ეგზისტენციალური შიშის აზრების პროვოცირება. ეს დაფიქრება დისკომფორტის გრძნობას ქმნის, რადგან სცენის სილამაზე იკლებს იმ წონით, რასაც იგი წარმოადგენს.
უფრო მეტიც, ტექსტი ასახავს თავად თეთრეულის ბუნებას, რაც მას აღწერს, როგორც ფერის არარსებობას, ასევე ყველა ფერის კომბინირებული პოტენციური წარმოდგენას. ეს ორმაგობა აჩენს თეთრს გარკვეული სიცარიელით, რომელიც პარადოქსულად მნიშვნელოვანია. თოვლის მშვიდი ფენის დროს, არსებობს ღრმა სიმშვიდე, რომელიც იწვევს ასახვას, მაგრამ ასევე აღძრავს შიშის და გაუცხოების გრძნობას, ახდენს ათეიზმის არსს, რომლისგან ბევრმა ინსტინქტურად შეიძლება განმეორდეს.
