ერთხელ ისე ძლიერად ვთამაშობდი, რომ მიკროფონს კბილი გამოვჭერი. გადაცემის დანარჩენი პერიოდის განმავლობაში მეშინოდა გაღიმების, რადგან არ ვიყავი დარწმუნებული, რამდენი კბილი მქონდა წასული.
(One time I was performing so hard that I chipped my tooth on the microphone. For the rest of the show I was afraid to smile because I wasn't sure how much of my tooth was gone.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს საშემსრულებლო ხელოვნების იუმორისტულ და დაუცველ მხარეს, სადაც უბედურებაც კი შეიძლება გახდეს დასამახსოვრებელი ამბავი. ის გვახსენებს, რომ არასრულყოფილება ხდება, მაგრამ ისინი არ განსაზღვრავენ ჩვენს შესრულებას ან ხასიათს. ასეთი მომენტების იუმორით აღქმა დაგვეხმარება დაუცველობის დაძლევაში და გამძლეობის გაუმჯობესებაში.
