2012 წლის საპრეზიდენტო კამპანიის გადახვევა კლასიკური, პირდაპირი, ამერიკული არჩევნებისგან - სადაც კანდიდატი, რომელიც ყველაზე მეტ ხმას მიიღებს ქვეყნის მასშტაბით, იმარჯვებს - არის კიდევ ერთი სამწუხარო შეხსენება უკიდურესი პოლიტიკური პოლარიზაციის შესახებ, რომელიც ამახინჯებს დღევანდელ პოლიტიკას. პრეზიდენტობის 50-სახელმწიფოიან სტრატეგიაზე ამ დღეებში არავინ საუბრობს.
(The 2012 presidential campaign's turn away from the classic, straight-up, American election - where the candidate who gets the most votes nationwide wins - is another sad reminder of the extreme political polarization distorting today's politics. No one talks about a 50-state strategy for winning the presidency these days.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს ამერიკის საპრეზიდენტო კამპანიის გადასვლას ტრადიციული ეროვნული პოპულარული ხმებიდან უფრო პოლარიზებულ და სტრატეგიულად ფრაგმენტულ მიდგომაზე. იგი ხაზს უსვამს შეშფოთებას, რომ უკიდურესი პოლარიზაცია აფერხებს ერთიან ეროვნულ კამპანიებს და ხელს უწყობს რეგიონულ ან სექციურ პრიორიტეტებს ერთიან საარჩევნო სტრატეგიასთან შედარებით. ასეთმა ტენდენციამ შეიძლება შეასუსტოს ამერიკული დემოკრატიის საფუძველი, სადაც ფუნდამენტურია ყველაზე მეტი ხმის მქონე კანდიდატის გამარჯვების პრინციპი. სახელმწიფო-სახელმწიფოებრივი სტრატეგიების ფოკუსირება ასახავს ფრაგმენტულ პოლიტიკურ ლანდშაფტს, რაც საფრთხეს უქმნის გაზრდილ პოლარიზაციას და შემცირებულ ეროვნულ ერთიანობას. ამ ცვლილების აღიარება იწვევს დისკუსიებს იმის შესახებ, თუ როგორ შეიძლება შენარჩუნდეს საარჩევნო პროცესები სამართლიანობისა და ძირითადი დემოკრატიული პრინციპის შესანარჩუნებლად.
---ხუან უილიამსი---
