თუ ექიმმა დაივიწყა, რომ ის მხოლოდ ბუნების თანაშემწეა და გულმოდგინედ აიღებს სცენას, შეუძლია ისე დაამატოს ის, რასაც ბუნება უკვე კარგად აკეთებს, რომ ფაქტობრივად შოკში აგდებს პაციენტს იმ სიძლიერით, რომელიც ბუნების ძალებს მატებს.
(The doctor if he forgets he is only the assistant to nature and zealously takes over the stage may so add to what nature is already doing well that he actually throws the patient into shock by the vigour he adds to nature's forces.)
ეს ციტატა ლამაზად ასახავს იმ დელიკატურ ბალანსს, რომელიც ექიმებმა უნდა შეინარჩუნონ მათ ინტერვენციებსა და ბუნებრივ სამკურნალო პროცესებს შორის ადამიანის სხეულში. ჰერბერტ რატნერი შეგვახსენებს, რომ ექიმის როლი არ არის ბუნებაზე დომინირება ან გადალახვა, არამედ მისი მხარდაჭერა, როგორც ფასილიტატორი და არა ავტორიტარული ფიგურა. თანამედროვე მედიცინაში ხშირად ჩნდება ცდუნება, დაეყრდნოს ტექნოლოგიას, წამლებს ან აგრესიულ პროცედურებს. მიუხედავად იმისა, რომ ეს ინსტრუმენტები სასიცოცხლო მნიშვნელობისაა, გადაჭარბებულმა მიდგომამ შეიძლება უკუშედეგი გამოიღოს პაციენტის ფიზიოლოგიური მდგომარეობის გადაჭარბებით, გამოიწვიოს სტრესი ან შოკი, რაც აუარესებს მათ მდგომარეობას. ექიმის მეტაფორა "სცენის აღება" აფრთხილებს სისულელესა და ზედმეტ ჩარევას. იგი ხაზს უსვამს თავმდაბლობისა და პატივისცემის მნიშვნელობას ადამიანის სხეულის თანდაყოლილი სიბრძნისა და გამძლეობის მიმართ. ეს შეხედულება აიძულებს სამედიცინო პროფესიონალებს ივარჯიშონ გონების და სიფრთხილით, ხაზს უსვამენ ზომიერებას და გააზრებულ გადაწყვეტილებებს. ის ასევე სცილდება მედიცინის ფარგლებს: პრინციპი შეიძლება განზოგადდეს ბევრ სფეროზე, სადაც ადამიანის ძალისხმევა ცდილობს გადააჭარბოს ან აჯობოს ბუნებრივ პროცესებს. ხშირად უფრო მეტი ზიანია, ვიდრე კარგი, როდესაც ძალა ან ინტენსივობა ჩრდილავს დახვეწილობას და მოთმინებას. ეს ციტატა ხელს უწყობს ჰარმონიულ სინერგიას ინტერვენციასა და სხეულის სამკურნალო შესაძლებლობებს შორის. ის ემსახურება როგორც მწვავე შეხსენებას, რომ საუკეთესო კლინიკური შედეგები გამომდინარეობს ბუნებასთან თანამშრომლობით და არა მისი დაპყრობის მცდელობიდან.
