ეს ციტატა ეხება პოლიტიკური ავტორიტეტის მდგრად ბუნებას და სახელმწიფო ინსტიტუტების თანდაყოლილ ტენდენციას, ეძებონ და შეინარჩუნონ ძალაუფლება უსასრულოდ. იდეა, რომ სახელმწიფოს აქვს ძალაუფლების დაუოკებელი ლტოლვა, ასახავს სამთავრობო ინსტიტუტების კრიტიკულ შეხედულებას, ხაზს უსვამს იმას, რომ ავტორიტეტის მოპოვების შემდეგ, ხშირად არსებობს მცირე მოტივაცია ან განზრახვა, რომ დათმოს ის, მაშინაც კი, როდესაც იცვლება პირობები ან ძალაუფლება საჭირო აღარ არის. ეს პერსპექტივა იწვევს ასახვას კონტროლისთვის ციკლურ ბრძოლაზე, სადაც მთავრობებს შეუძლიათ გააფართოვონ თავიანთი გავლენა გამართლებულ საზღვრებს მიღმა დომინირების სურვილის გამო. ის ბადებს მნიშვნელოვან კითხვებს პოლიტიკური ძალაუფლების ბუნებისა და გადაჭარბების პოტენციური საფრთხის შესახებ, განსაკუთრებით დემოკრატიულ საზოგადოებებში, რომლებიც თეორიულად აფასებენ კონტროლსა და წონასწორობას. განცხადება ასევე ირიბად აფრთხილებს თვითკმაყოფილების წინააღმდეგ და ვარაუდობს, რომ მთავრობები მიდრეკილნი არიან საკუთარი თავის გამყარებაში, რაც ართულებს ან შეუძლებელს ხდის მათი გაფართოების გაუქმებას. ასეთმა დინამიკამ შეიძლება გამოიწვიოს ავტორიტარიზმი, ინდივიდუალური თავისუფლებების დაკარგვა და კავშირის გაწყვეტა ხელისუფლებასა და მოქალაქეებს შორის, რომლებსაც ემსახურებიან. ციტატა ემსახურება როგორც მოქალაქეებს, ასევე პოლიტიკის შემქმნელებს, რომ ფხიზლად იყვნენ ძალაუფლების კონცენტრაციისა და ზომების მნიშვნელობის შესახებ, რომლებიც ხელს უშლის უფლებამოსილების არასაჭირო დაგროვებას. მთლიანობაში, ის ხელს უწყობს მთავრობის მუდმივობის სკეპტიკურ შეხედულებას და მოუწოდებს მუდმივ შემოწმებას და ანგარიშვალდებულებას პოლიტიკურ სისტემებში. მიმოხილვა განსაკუთრებით აქტუალურია სამოქალაქო თავისუფლებების, მმართველობის გამჭვირვალობისა და ერის შიგნით ძალთა ბალანსის შესახებ დისკუსიებში.