ჩვენ გვაქვს ადამიანის უფლებების სია - უფლება კვებაზე, უფლება თავშესაფარზე, უფლება ჯანმრთელობაზე, უფლება განათლების უფლება, ბევრი ასეთი ნივთი, რომელიც განიხილება და მიიღება როგორც უფლებათა ბილეთი. ეს ხალხის დაზღვეულია. ასე რომ, ყველა ერი, ყველა საზოგადოება ცდილობს ამის გაკეთებას.
(We have a list of human rights - right to food, right to shelter, right to health, right to education, many such items which are considered and accepted as bill of rights. These are to be insured to people. So all nations, all societies try to do that.)
ადამიანის უფლებები ნებისმიერი სამართლიანი და სამართლიანი საზოგადოების საფუძველს წარმოადგენს. როდესაც განვიხილავთ საკვების, თავშესაფრის, ჯანმრთელობისა და განათლების უფლებებს, ჩვენ ვაღიარებთ ფუნდამენტურ საჭიროებებს, რომლებზეც ყველა ადამიანს უნდა ჰქონდეს წვდომა, მიუხედავად მათი წარმომავლობის, ეროვნებისა თუ სოციალურ-ეკონომიკური მდგომარეობისა. ეს უფლებები არ არის მხოლოდ იდეალები, არამედ არის ადამიანის ღირსებისა და კეთილდღეობის განუყოფელი ნაწილი. ქვეყნებსა და საზოგადოებებს აქვთ მორალური და ხშირად სამართლებრივი ვალდებულება, უზრუნველყონ ამ უფლებების დაცვა და შესრულება. ღირს დაფიქრება იმაზე, თუ როგორ მოქმედებს ეს უფლებები საზოგადოების სტაბილურობასა და პროგრესზე.
საკვებისა და თავშესაფრის ხელმისაწვდომობის უზრუნველყოფა პირდაპირ ამცირებს სიღარიბეს და დაუცველობას. ჯანმრთელობის უფლება უზრუნველყოფს ინდივიდებს პროდუქტიული ცხოვრების წარმართვას და ამცირებს საზოგადოებრივი ჯანმრთელობის ტვირთს. განათლება, კერძოდ, მოქმედებს როგორც ძლიერი ექვალაიზერი - აძლევს ინდივიდებს შესაძლებლობას გამოიყენონ შესაძლებლობები, განახორციელონ სიახლეები და მნიშვნელოვანი წვლილი შეიტანონ თავიანთ თემებში. როდესაც საზოგადოებები უგულებელყოფენ ამ უფლებებს, უთანასწორობა იზრდება, რაც იწვევს სოციალურ არეულობას და ტანჯვას.
ამ უფლებების განხორციელება უფრო მეტს მოითხოვს, ვიდრე კანონმდებლობა; ის მოითხოვს სამართლიანობის, თანასწორობისა და პროაქტიული გადაწყვეტილებების ერთგულებას. ის გულისხმობს სისტემური ბარიერების მოგვარებას, რესურსების სამართლიანად განაწილების უზრუნველყოფას და გარემოს ხელშეწყობას, სადაც დაცული იქნება თითოეული ადამიანის ღირსება. დიდი ერები და საზოგადოებები აღიარებენ და იბრძვიან ამ ფუნდამენტური უფლებების დაცვაზე, იმის გაგებით, რომ მათი რეალიზება გრძელვადიან პერსპექტივაში ყველას სარგებელს მოუტანს.
ამიტომ, საზოგადოებებისა და მთავრობების ძალისხმევა უნდა იყოს უწყვეტი და პროაქტიული, რათა ეს უფლებები არ დარჩეს უბრალო სიტყვებად ქაღალდზე, არამედ იყოს ხელმისაწვდომი რეალობა. სწრაფვა არის სამყაროსკენ, სადაც არცერთ ინდივიდს არ ჩამოერთმევა ის, რაც აუცილებელია მათი ადამიანური ღირსებისა და კეთილდღეობისთვის, რომელიც მიემართება ნამდვილი თანასწორობისა და საერთო კეთილდღეობის მომავლისკენ.
