H. L. Mencken-ის ეს ციტატა ხაზს უსვამს ღრმა დაკვირვებას ადამიანის ბუნებისა და საზოგადოების სტრუქტურების შესახებ. ის ვარაუდობს, რომ ინდივიდები ხშირად პრიორიტეტს ანიჭებენ პრივილეგიებს - სპეციალურ უპირატესობას ან სარგებელს, რომელიც შეიძლება მიენიჭოს ან წაერთვას - ფუნდამენტურ უფლებებთან შედარებით, რომლებიც, სავარაუდოდ, თანდაყოლილი და განუყოფელი უნდა იყოს. ბევრ საზოგადოებაში პრივილეგიები შეიძლება ჩაითვალოს შეღავათებად ან შეღავათიან სტატუსებად, რომლებიც მოყვება სპეციფიკურ პირობებს, მაშინ როცა უფლებები უნივერსალურია და დაცულია კანონით, ინდივიდუალური კეთილგანწყობისაგან დამოუკიდებლად. უფლებებზე პრივილეგიების დაფასების ტენდენცია ავლენს ძალაუფლების დინამიკის შემაშფოთებელ ასპექტს; ადამიანები შეიძლება უფრო მიდრეკილნი იყვნენ იმ პრივილეგიების ძიებაში ან მიჯაჭვულობაზე, რომლებიც მათ უპირატესობას ანიჭებს ან აძლიერებს მათ სტატუსს, ვიდრე ფოკუსირება მოახდინონ უფლებებზე, რომლებიც უზრუნველყოფენ სამართლიანობასა და თანასწორობას ყველასთვის. ამ აზროვნებამ შეიძლება ხელი შეუწყოს სოციალურ უთანასწორობას, კორუფციას და საზოგადოებრივ არეულობას, რადგან პრივილეგიები ხშირად უფრო ადვილია მანიპულირება, შერჩევით მინიჭებული ან ძალაუფლების მქონე პირების შეხედულებისამებრ შეკავება. უფრო მეტიც, როდესაც საზოგადოებებს ამოძრავებს პრივილეგიების უპირატესობა, შეიძლება მოხდეს სამართლიანობისა და მორალური მთლიანობის დაქვეითება, რადგან ინდივიდებმა და ინსტიტუტებმა შეიძლება უპირატესობა მიანიჭონ საკუთარ ინტერესებს საყოველთაო უფლებებზე. ამ ტენდენციის აღიარება გადამწყვეტია საზოგადოების ხელშეწყობისთვის, რომელიც აფასებს თანასწორობას, სამართლიანობასა და სამართლიანობას. ის გვახსენებს, რომ ჭეშმარიტი პროგრესი მდგომარეობს უფლებების დაცვასა და ხელშეწყობაში და არა პრივილეგიების დაგროვებაში, რომლებიც ყოფს და ამცირებს ჩვენს კოლექტიურ კეთილდღეობას. ამ პერსპექტივის გაგებამ შეიძლება შთააგონოს, რომ კრიტიკულად შევაფასოთ ის პრივილეგიები, რომლებიც შეიძლება ვეძიოთ ან მივიღოთ და მხარი დავუჭიროთ ფუნდამენტურ უფლებებს, რომლებიც იცავს ყველას ღირსებას.