როცა სახლში ვიყავი უკეთეს ადგილას ვიყავი, მაგრამ მოგზაურები კმაყოფილი უნდა იყვნენ.
(When I was at home I was in a better place but travellers must be content.)
ეს ციტატა ხაზს უსვამს ლტოლვისა და კმაყოფილების პარადოქსს. ხშირად, ჩვენ გვსურს სახლის კომფორტი და ნაცნობობა, აღვიქვამთ მას, როგორც უკეთეს ადგილად, განსხვავებით უცნობ გარემოში, რომელიც გვხვდება მოგზაურობის ან ცვლილების დროს. სახლი წარმოადგენს სტაბილურობას, უსაფრთხოებას და კუთვნილების გრძნობას; თვისებები, რომელთა შენარჩუნება ან გადახედვა ბევრს სურს. პირიქით, მოგზაურობა განასახიერებს კვლევას, აღმოჩენას და ზრდას, მაგრამ ზოგჯერ მას თან ახლავს დისლოკაციის ან უკმაყოფილების გრძნობა. ციტატა გვთავაზობს მიღებას, მოიცავს იმ აზრს, რომ მიუხედავად კომფორტისა, რომელსაც ადამიანი განიცდის ნაცნობ გარემოში, თანდაყოლილი აუცილებლობაა კმაყოფილი იყოს მოგზაურობით და ცხოვრებისეული გარემოებებით. ის გვახსენებს, რომ ბედნიერება ხშირად გვხვდება შიგნით და რომ გარე პირობები გარდამავალია. მოგზაურობა აფართოებს ჰორიზონტს, შემოგვთავაზებს ახალ პერსპექტივებს და გვიბიძგებს კომფორტის ზონების გარეთ, მაგრამ ასევე მოითხოვს მოთმინებას და მადლიერებას. კმაყოფილება სულაც არ ნიშნავს მოწესრიგებას ან თვითკმაყოფილებას; უფრო სწორად, ის გულისხმობს დღევანდელი მომენტის დაფასებას და ცხოვრებისეულ გარემოებებთან მშვიდობის დამყარებას, სახლში თუ გზაზე. ამ მიღებამ შეიძლება გამოიწვიოს შინაგანი სიმშვიდე, განსაკუთრებით მაშინ, როდესაც ვაღიარებთ, რომ სურვილი იმისა, რაც არ გვაქვს, შეუძლია დაფაროს იმის დაფასება, რაც უკვე ჩვენია. საბოლოო ჯამში, მესიჯი მოგვიწოდებს ვიპოვოთ სიმშვიდე, სადაც არ უნდა ვიყოთ, იმის გაგება, რომ ჭეშმარიტი შესრულება მოდის გონების შინაგანი მდგომარეობიდან და არა გარე გარემოდან.
