Maar dat is een ander verhaal.
(But that is another story.)
Deze ogenschijnlijk eenvoudige zin duidt vaak op een verschuiving in het verhaal of een verandering in de focus binnen een verhaal. Het suggereert dat wat besproken is compleet is en dat de spreker op het punt staat een nieuw onderwerp te introduceren of zich in een ander aspect te verdiepen. In literatuur en spraak dienen dergelijke overgangen om de luisteraar of lezer voor te bereiden op een verandering in toon, onderwerp of stemming. Op een dieper niveau kan de uitdrukking de menselijke neiging belichamen om ervaringen, herinneringen of gebeurtenissen in compartimenten te verdelen, waarbij wordt erkend dat verschillende episoden van ons leven met elkaar verbonden en toch verschillend zijn. Bij het vertellen van verhalen kan het bijvoorbeeld worden gebruikt om spanning op te bouwen of om lagen van een verhaal langzaam los te laten, wat erop duidt dat het huidige verhaal later opnieuw zal worden bekeken, of dat komende verhalen duidelijk zullen afwijken van wat er is gedeeld. In alledaagse gesprekken kan het dienen als een beleefde manier om onderwerpen die persoonlijk of gevoelig zijn, of gewoonweg niets met het huidige onderwerp te maken hebben, op een vriendelijke manier te vermijden. Het nadenken over deze zin roept ook een bewustzijn op van de complexiteit en rijkdom van menselijke verhalen: elk hoofdstuk of deel draagt bij aan een groter geheel, maar staat ook op zichzelf. Door te herkennen wanneer we moeten zeggen: ‘maar dat is een ander verhaal’, kunnen we gesprekken en verhalen beheren met een bewustzijn van context, diepgang en emotionele impact. Het herinnert ons eraan dat de verhalen van het leven uit meerdere lagen bestaan en soms het best begrepen kunnen worden door bepaalde details tijdelijk opzij te zetten, om ze later opnieuw te bekijken zodra de huidige draad grondig is onderzocht. Over het geheel genomen is deze zin een voorbeeld van de kunst van het vertellen van verhalen en het tempo van gesprekken – en, in bredere zin, van hoe we onze eigen persoonlijke geschiedenis organiseren en in compartimenten verdelen.