Dit citaat onderstreept de gevaarlijke realiteit waarmee journalisten die in conflictgebieden zoals Gaza en de Bezette Gebieden opereren, worden geconfronteerd. Het benadrukt de grote discrepantie tussen de waargenomen veiligheid die een persbadge biedt en het daadwerkelijke gevaar dat wordt ondervonden, vooral voor lokale Palestijnse journalisten. In deze regio’s, waar de omwentelingen complex zijn en diep geworteld zijn in geopolitieke strijd, garandeert de loutere aanwezigheid van persreferenties niet langer de veiligheid of onpartijdigheid. Lokale journalisten, die vaak diepgaande culturele en taalkundige banden hebben met hun gemeenschappen, worden vaak het doelwit, lastiggevallen of tegengewerkt, ongeacht hun professionele status. Deze situatie brengt een verontrustende vooringenomenheid en systemische kwetsbaarheid aan het licht. Terwijl internationale journalisten soms een zekere mate van bescherming of op zijn minst erkenning kunnen krijgen, worden Palestijnse journalisten juist vanwege hun identiteit of hun kritische berichtgeving vaak geconfronteerd met vijandigheid, intimidatie of geweld. Het citaat legt op treffende wijze het feit bloot dat persreferenties, die de rechten en bescherming van de journalistiek symboliseren, ineffectieve schilden zijn voor de meest kwetsbaren. Het vestigt de aandacht op de bredere kwestie van persvrijheid en veiligheid, en benadrukt dat echte bescherming voor journalisten verder moet gaan dan symbolen en standaardprotocollen en de onderliggende machtsdynamiek en gevaren moet aanpakken waarmee zij dagelijks worden geconfronteerd. Uiteindelijk bevordert deze reflectie het inzicht dat journalistiek onder dergelijke omstandigheden niet alleen een beroep is, maar ook een daad van moed, veerkracht en vaak opoffering, vooral wanneer het vangnet dat wordt geboden door internationale normen of instellingen er niet in slaagt de lokale verslaggevers te bereiken die dit aantoonbaar het meest nodig hebben.